Πέμπτη 13 Αυγούστου 2015
Σάββατο 21 Μαρτίου 2009
Κατερίνα Γώγου
βιβλία της Κατερίνας Γώγου
* Τρία κλικ αριστερά, Εκδόσεις Καστανιώτη, 1η έκδοση 1978
Μεταφράστηκε στα Αγγλικά ("Three clicks left") από τον Jack Hirschman και κυκλοφόρησε στην Αμερική to 1983, από τις εκδόσεις "Night Horn Books" του San Francisco. (Night Horn Books, 495 Ellis Str., Box 1156, San Francisco, CA 94102)
* Ιδιώνυμο, Εκδόσεις Καστανιώτη, 1η έκδοση 1980 * Το ξύλινο παλτό, Εκδόσεις Καστανιώτη, ISBN 960-03-0292-8, 1η έκδοση 1982 * Απόντες, Εκδόσεις Καστανιώτη, 1η έκδοση 1986 * Ο μήνας των παγωμένων σταφυλιών, Εκδόσεις Καστανιώτη, 1η έκδοση 1988 * Νόστος, Εκδόσεις Λιβάνη, 1η έκδοση
Μεταθανάτιες κυκλοφορίες
* Με λένε Οδύσσεια, Εκδόσεις Καστανιώτη, ISBN 960-03-3227-4, 1η έκδοση 2002 * Νόστος, Εκδόσεις Καστανιώτη, ISBN 960-03-3796-9, Επανέκδοση 2004 Βιβλία για την Κατερίνα Γώγου
* Βιργινία Σπυράτου: Κατερίνα Γώγου: Έρωτας Θανάτου, Εκδόσεις Βιβλιοπέλαγος, 1η έκδοση 2007
Δισκογραφία
* Ποιήματα από ήδη εκδοθέντα βιβλία της χρησιμοποιήθηκαν στην ταινία του (πρώην συζύγου της) Παύλου Τάσσιου "Παραγγελιά" (με υπόθεση βασισμένη στην ιστορία του Νίκου Κοεμτζή). Η μουσική της ταινίας, που έγραψε ο (μετέπειτα διευθυντής του Τρίτου Προγράμματος) Κυριάκος Σφέτσας και επένδυσε τα εν λόγω ποιήματα, κυκλοφόρησε σε δίσκο (ΕΜΙ-1981) με τίτλο "ΣΤΟ ΔΡΟΜΟ".Λίγο μετά το θάνατό της η EMI-Minos κυκλοφόρησε το δίσκο "ΣΤΟ ΔΡΟΜΟ" σε CD (remastered ADD) το 1995.
Κυκλοφόρησε σε CD και το 2006 (σε περιορισμένα αντίτυπα) στη σειρά "Αποκλειστικές Επανεκδόσεις" των "Metropolis".
Φιλμογραφία (ως πρωταγωνίστρια)
* Το βαρύ πεπόνι (1977) - σκηνοθεσία: Παύλος Τάσιος .... Τούλα * Παραγγελιά (1980) - σκηνοθεσία: Παύλος Τάσιος * Όστρια, το τέλος του παιχνιδιού (1984) - σκηνοθεσία: Ανδρέας Θωμόπουλος Υπόλοιπη φιλμογραφία
* Ο άλλος (1952) * Το ξύλο βγήκε απ' τον Παράδεισο (1959) .... Λαζάρου * Νόμος 4000 (1962) .... Κλειώ * Η ψεύτρα (1963) .... Ντόλυ * Γάμος αλά ελληνικά (1964) * Δεσποινίς διευθυντής (1964) * Κάλλιο πέντε και στο χέρι (1965) .... Μπέτυ Κωνσταντέα * Η δε γυνή να φοβήται τον άνδρα (1965) .... Παγώνα * Μια τρελή, τρελή οικογένεια (1965) .... Σίσυ * Ο τρελός τα 'χει τετρακόσια (1968) * Η ωραία του κουρέα (1969) * Αγάπη για πάντα (1969) * Τι έκανες στον πόλεμο, Θανάση; (1971)
Πριν μιλήσουμε για την Κατερίνα Γώγου σας προτείνουμε να κατεβάστε καινα ακούστε μελοποιημένους στίχους της που συνήθως υπάρχουν στην ιστοσελίδα της Εξέγερσης)
Η οργή, το πάθος και παράλληλα η απέραντη ευαισθησία που εκπέμπει η φωνή της τα λένε όλα.
Η Κάτερίνα Γώγου γεννήθηκε στην Αθήνα το 1940 και έδωσε τέλος στην ζωή της το 1993.Κάποιοι στίχοι της"Πάει. Αυτό είταν.Χάθηκε η ζωή μου φίλεμέσα σε κίτρινους ανθρώπουςβρώμικα τζάμιακι ανιστόρητους συμβιβασμούς.'Αρχισα να γέρνωσαν εκείνη την ιτιούλαπου σούχα δείξει στη στροφή του δρόμου.Και δεν είναι που θέλω να ζήσω.Είναι το γαμώτο που δεν έζησα".Στο σύντομο διάστημα της ζωής της εκδίδει τις ποιητικές συλλογές "Tρία κλίκ αριστερά "1978, "Ιδιώνυμο"1980, "Το Ξύλινο Πάλτο"1982, "Απόντες"1986, "Ο μήνας των παγωμένων σταφυλιών"1988, "Νόστος"1990.
Μερικοί χαρακτηριστικοί στίχοι της:Από το "ΙΔΙΩΝΥΜΟ" 1978Κοίτα πως χάνονται οι δρόμοιμες τους ανθρώπους... τα περίπτερα πως κρυώνουνε απ΄τις βρεγμένες εφημερίδεςο ουρανόςπως τρυπιέται στα καλώδιακαι το τέλος της θάλασσαςαπό το βάρος των πλοίωνπόσο λυπημένες είναι οι ξεχασμένες ομπρέλεςστο τελευταίο δρομολόγιοκαι το λάθος εκείνου που κατέβηκεστην πιό πρίν στάσητα αφημένα ρούχα στο καθαριστήριοκαι τη ντροπήσουύστερα από δύο χρόνια που βρήκες λεφτάπως να τα ζητήσειςπως τσούκου τσούκουαργά μεθοδικάμς αλοιώνουνενα καθορίζουμε τη στάση μας στη ζωήαπό το στύλ της καρέκλας...
____________________________________Η μοναξιά...δεν έχει το θλιμένο χρώμα στα μάτιατης συννεφένιας γκόμενας.Δεν περιφέρεται νωχελικά κι αόριστακουνώντας τα γοφιά της στις αίθουσες συναυλιώνκαι στα παγωμένα μουσεία.Δεν είναι κίτρινα κάδρα παλαιών "καλών" καιρώνκαι ναφθαλίνη στα μπαούλα της γιαγιάςμενεξελιές κορδέλες και ψάθινα πλατύγυρα.Δεν ανοίγει τα πόδια της με πνιχτά γελάκιαβοιδίσο βλέμα κοφτούς αναστεναγμούςκι ασορτί εσώρουχα.Η μοναξιά.Έχει το χρώμα των Πακιστανών η μοναξιάκαι μετριέται πιάτο-πιάτομαζί με τα κομμάτια τουςστον πάτο του φωταγωγού.Στέκεται υπομονετικά όρθια στην ουράΜπουρνάζι - Αγ. Βαρβάρα - ΚοκκινιάΤούμπα - Σταυρούπολη - ΚαλαμαριάΚάτω από όλους τους καιρούςμε ιδρωμένο κεφάλι.Εκσπερματώνει ουρλιάζοντας κατεβάζει μ΄αλυσίδες τα τζάμιακάνει κατάληψη στα μέσα παραγωγήςβάζει μπουρλότο στην ιδιοχτησίαείναι επισκεπτήριο τις Κυριακές στις φυλακέςίδιο βήμα στο προαύλιο ποινικοί κι επαναστάτεςπουλιέται κι αγοράζεται λεφτό λεφτό ανάσα ανάσαστα σκλαβοπάζαρα της γης - εδώ κοντά είναι η Κοτζιά-ξυπνήστε πρωί.Ξυπνήστε να τη δείτε.Είναι πουτάνα στα παλιόσπιτατο γερμανικό νούμερο στους φαντάρουςκαι τα τελευταίαατελείωτα χιλιόμετρα ΕΘΝΙΚΗ ΟΔΟΣ-ΚΕΝΤΡΟΝστα γατζωμένα κρέατα από τη Βουλγαρία.Κι όταν σφίγγει το αίμα της και δεν κρατάει άλλοπου ξεπουλάν τη φάρα τηςχορεύει στα τραπέζια ξυπόλυτη ζεμπέκικοκρατώντας στα μπλαβιασμένα χέρια τηςένα καλά ακονισμένο τσεκούρι.Η μοναξιάη μοναξιά μας λέω. Για τη δική μας λέωείναι τσεκούρι στα χέρια μαςπου πάνω από τα κεφάλια σας γυρίζει γυρίζει γυρίζει γυρίζει
___________________________________________________Εμένα οι φίλοι μου είναι μαύρα πουλιά Εμένα οι φίλοι μου είναι μαύρα πουλιάπού κάνουν τραμπάλα στις ταράτσες ετοιμόρροπων σπιτιώνΕξάρχεια Πατήσια Μεταξουργείο Μέτς.Κάνουν ότι λάχει.Πλασιέ τσελεμεντέδων και εγκυκλοπαιδειώνφτιάχνουν δρόμους και ενώνουν ερήμουςδιερμηνείς σε καμπαρέ τής Ζήνωνοςεπαγγελματίες επαναστάτεςπαλιά τούς στρίμωξαν και τά κατέβασαντώρα παίρνουν χάπια και οινόπνευμα να κοιμηθούναλλά βλέπουν όνειρα και δέν κοιμούνται.'Εμένα οι φίλες μου είναι σύρματα τεντωμέναστις ταράτσες παλιών σπιτιώνΕξάρχεια Βικτώρια Κουκάκι Γκύζη.πάνω τους έχετε καρφώσει εκατομμύρια σιδερένιαμανταλάκιατις ενοχές σας αποφάσεις συνεδρίων δανεικά φουστάνιασημάδια από καύτρες περίεργες ημικρανίεςαπειλητικές σιωπές κολπίτιδεςερωτεύονται ομοφυλόφιλουςτριχομονάδες καθυστέρησητο τηλέφωνο το τηλέφωνο το τηλέφωνοσπασμένα γυαλιά το ασθενοφόρο κανείς.Κάνουν ό,τι λάχει.Ολο ταξιδεύουν οι φίλοι μουγιατί δεν τούς αφήσατε σπιθαμή για σπιθαμή."Όλοι οι φίλοι μου ζωγραφίζουνε με μαύρο χρώμαγιατί τούς ρημάξατε το κόκκινογράφουνε σε συνθηματική γλώσσαγιατί ή δική σας μόνο για γλείψιμο κάνει.Οι φίλοι μου είναι μαύρα πουλιά και σύρματαστα χέρια σας. Στο λαιμό σας.Οι φίλοι μου.
______________________________________________________Τα σύνορα της πατρίδας μουΤα σύνορα της πατρίδας μου αρχίζουνεαπ τα ψητοπωλεία του Μινιόνπερνάνε από τα καμένα ξύλα του Περοκέ και πέρα ...Η ζωή από κει παίζει βρώμικο ξύλο με τη ζωήστριμώγνει τα καλύτερα παιδιά της σε φαγωμένες σκάλεςτους στρώνει στο " Θανάση " σημαδεμένη τράπουλα από χέριτους περνάει μπρασελέ και ματωμένους σουγιάδεςκαι μπότες γυαλιστερές πορτοκαλιές με 10 πόντους τακούνιΖόρικο αντριλίκι τα γεννητικά τους όργανατα Άγια των Αγίων κι αλλιώτικο φιλότιμοώσπου μια μέρα - Παρασκευή μπορεί -τους ρίχνει από κοντά επιδέξιους κώλουςκαρφώνουνε τον αντρισμό τουςτους φέρνει καπάκικι ύστερα ευνουχισμένοι με τη γλώσσα κολλημένη στον ουρανίσκομε το μαντήλι που σκουπίστηκανένα με την καφέ του ρίγα περιθώριο γύρω γύρωπνίγουν με ισόβιαφωταγωγημένα καράβια εφοπλιστικά κεφάλαια ξωτικέςθάλασσες Παναμαικές σημαίες χρεωμένες τραγουδίστριεςκαι τα δικά τους ταξίδια στη θάλασσα με καρπουζόφλουδεςτο ξεχειλωμένο μαγιώ απ το περίπτεροκαι την τσατσάρα - πουτάνα ζωή - μαγκιά τους στο πλάι- κανείς δεν ξέρει- κανείς δεν είδε19 20 21 χρονώ και τέλος .
_________________________________________________Σ' ΟΣΟΥΣ ΣΠΑΣΑΝΕ Σ' ΟΣΟΥΣ ΚΡΑΤΑΝΕΚουρελιασμένοι απ' τ' αγριεμένα κύματαπεταμένα υπολείμματα για πάντα από δω και μπρόςστο σκοτεινό θάλαμο της γηςμε ισκιωμένο το μυαλόαπ' το ξέφρενο κυνηγητότης ασάλευτης πορείας των άστρωνοι τελευταίοιαπόθεσαν το κουρασμένο κεφάλι τουςθυσίαστην τελετουργία των ανεμοστρόβιλων καιρών .Κι άνθρωποι δεν υπήρχανε.Κι ένα άσπρο χιόνι σιωπήςσκέπασε οριστικά τις βυθισμένες πόλεις. .
__________________________________________ΚΑΤΑΣΤΟΛΗΑνάμεσα σ' αυτές /λέγω/ τις ξυραφισμένες εγκοπέςόπου οι άνθρωποι συνήθιζαν να ονοματίζουνμάτιαεκεί όπου υπάρχει φυτρωμένος ένας μικρός τάφινος + σταυρόςκαι μιαμεγάλη γυναίκα καταθλιπτική με μαύρα γυαλιάκι ένα καφέ λουρί σκύλου στο χέρισπάνε εκεί τις τελευταίες μέρες μουμεγάλα σκοτεινά νερά σταλμένα από δυνάμεις σκοτεινέςκαλώντας με να προχωρήσω...Μπρούμυτα πεθαμένοι με σακάκια ανε6αίνουν σταυρωτάμέσα από τα νεράτάματα μπούστο πρησμένακολλάνε σα πεταλίθρες στο πίσω μέρος του κρανίου μουεκεί όπου αρχίζει το τριχωτόν μου /πεινάνεείναι πεινασμένοι όλοι τους /καταλα6αίνετε/ θέλουν να ζήσουνκό6ουν εδώ πίσω με κοφτερές δαγκωνιέςτην τελευταία μου κοινωνική μου άμυνααυτό που οι άνθρωποι συνήθισαν να ονοματίζουνμυαλό μουγι ' αυτό τώρα εμένα που με βλέπετε δεν τρώω δεν κλαίω δενφο6άμαι δεν 6λέπω δεν μιλώ δεν εκκενώνω δεν αντιστέκομαιείμαι αυτάρκης και λεία των νεκρών φωσφορίζουσαθα προχωρήσω.
____________________________________________________Η ζωή μας είναι σουγιάδεςΣε βρώμικά αδιέξοδαΣάπια δόντια, ξεθωριασμένα συνθήματα…Πάνω – κάτω. Πάνω – κάτω, η Πατησίων.Μια ζωή λιγούρια ταξιδεύουμετην ίδια διαδρομήΞευτίλα - μοναξιά - απελπισίαΚι ανάποδαΕντάξει δεν κλαίμε. ΜεγαλώσαμεΜονάχα όταν βρέχειβυζαίνουμε κρυφά το δάχτυλό μαςΚαι καπνίζουμε….Η ζωή μας είναι άσκοπα λαχανητά…
______________________________________________________Τρία κλικ αριστερά..1, (αποσπάσματα).Καλημέρα γιατρέ μου.Μη.Μη σηκώνεστε. Άλλωστε δεν έχω τίποτα σοβαρό.Τα γνωστά.Γράψτε βάλιουμ μαντράξ στεντόν τριπτιζόλ - ξέρετε τώρα εσείς -Κάντε με κοινωνικό πρόσωποβολέψτε με τέλος πάντων με τους ομοίους σαςπεράστε με στους χαφιέδες σαςπηδήξτε με αν θέτεωραίες οι γκραβούρες στους τοίχους σας.Τσάκω τώρα στα σβέλτα το χιλιάρικοκαι φέρ’ τη συνταγήγιατί τέρμα η υπομονή μου παλιόπουστεκι όπου νάναι θα εκραγεί.Μη. Μη σηκώνεστε γιατρέ μου. Δεν είναι σοβαρό.Ευχαριστώ.Καλημέρα σας.
______________________________________________Θα 'ρθει καιρόςπου θ' αλλάξουν τα πράγματανα το θυμάσαι Μαρίαθυμάσαι Μαρία στα διαλείμματαεκείνο το παιχνίδι που τρέχαμεκρατώντας τη σκυτάληΜη βλέπεις εμένα μην κλαιςεσύ είσαι η ελπίδαΆκου, θα 'ρθει καιρόςπου τα παιδιά θα διαλέγουν γονιούςδε θα βγαίνουν στην τύχηδεν θα υπάρχουν πόρτες κλειστέςμε γερμένους απ' έξωκαι τη δουλειά θα τη διαλέγουμεδε θα 'μαστε άλογανα μας κοιτάνε στα δόντιαΟι άνθρωποι, σκέψου,θα μιλάνε με χρώματακι άλλοι με νότεςνα φυλάξεις μοναχάσε μια μεγάλη φιάλη με νερόλέξεις κι έννοιες σαν κι αυτές :απροσάρμοστοι, καταπίεση,μοναξιά, τιμή, κέρδος, εξευτελισμόςγια το μάθημα της ΙστορίαςΕίναι Μαρία, δε θέλω να λέω ψέματα,δύσκολοι καιροί και θα' ρθουνε κι άλλοιδε ξέρω, μην περιμένεις κι από μένα πολλάτόσα έζησα, τόσα έμαθα, τόσα λέωκι απ' όσα διάβασα ένα κράτησα καλάΣημασία έχει να παραμένεις άνθρωποςΘα την αλλάξουμε τη ζωή...παρ' όλα αυτά Μαρία
___________________________________________________________Εκείνο που φοβάμαι πιο πολύείναι μη γίνω "ποιητής"Μην κλειστώ στο δωμάτιον' αγναντεύω τη θάλασσακι απολησμονήσω.Μην κλείσουνε τα ράμματα στις φλέβες μουκι από θολές αναμνήσεις και ειδήσεις της ΕΡΤμαυρίζω χαρτιά και πλασάρω απόψεις.Μη με αποδεχτεί η ράτσα που μας έλειωσεγια να με χρησιμοποιήσει.Μη γίνουνε τα ουρλιαχτά μου μουρμούρισμαγια να κοιμίζω τους δικούς μου.Μη μάθω μέτρο και τεχνικήκαι κλειστώ μέσα σε αυτάγια να με τραγουδήσουν.Μην πάρω κιάλια για να φέρω πιο κοντάτις δολιοφθορές που δεν θα παίρνω μέροςμη με πιάσουν στην κούρασηπαπάδες και ακαδημαϊκοίκαι πουστέψωΈχουν όλους τους τρόπους αυτοίκαι την καθημερινότητα που συνηθίζειςσκυλιά μας έχουν κάνεινα ντρεπόμαστε για την αργίαπερήφανοι για την ανεργίαΈτσι είναι.Μας περιμένουν στη γωνίακαλοί ψυχίατροι και κακοί αστυνόμοι.Ο Μάρξ...τον φοβάμαιτο μυαλό μου τον δρασκελάει και αυτόναυτοί οι αλήτες φταίνεδεν μπορώ γαμώτο να τελειώσω αυτό το γραφτόμπορεί...ε;...μίαν άλλη μέρα...
Κατερίνα Γώγου
'Ασπρη είναι η αρία φύληη σιωπήτα λευκά κελιάτο ψύχοςτο χιόνιοι άσπρες μπλούζες των γιατρώντα νεκροσέντοναη ηρωίνη.Αυτά λίγο πρόχειραγια την αποκατάσταση του μαύρου.
Το Ξύλινο Παλτό - Κατερίνα Γώγου - Εκδόσεις Καστανιώτη - 1η έκδοση 198213.Κυριακή. Ιανουάριος '85. Πως σε λένε;...
Κά νω προ σπά θει α να <<γράψω>>...Του λόγου μου το αληθές, όταν διαβάζεις αυτές τις [γραμμέςΘα 'ναι να 'χω πετάξει.Στις αράδες μου μπλέκονται αγριοφράουλες και [βατομουριέςχιλιόμετρα που πέφτουν επάνω μου δε μ' αφήνουν να [προχωρήσω...Αυτός ο κατακερματισμένος μανδύας, σκισμένος από [αέρηδεςκι από βροχές, αυτός ο άσπρος σταλαγμίτης το σώμα μουμπλέκεται μέσα στα ανυπόδετα πόδια μου, εκθέτει τη [χωρίςανθρώπινη ανταπόκριση ψυχή μου.Κάνω προσπάθεια να γράψω...Οι δρόμοι της πολυαγαπημένης πόλης μου, φίδια τώρα [τησ γνώσηςμου παραδώσανε της πόλης τα κλειδιά, με εκπαιδεύσανε [με μάθανεόσο με σφίγγουνε ν' ανοίγομαι, τώρα με σφίγγουνε, [ανοίγω...Τώρα σε λίγο δε θα μπορέσεις να με πιάσεις πια, αν [μπορέσειςκυνήγα με, δε θα με βρείς στους δρόμους της πια, με [προφυλάνεμε κρύβουνε ανεβαίνω...Σε λίγο αν κοιτάξεις λυπημένος το βράδυ στον ουρανό [ψηλάθα 'μαι ένα χαζό παιδικό άστρο που όλο θα πέφτω.Ίσως κάνω λάθις που θέλω να γράψω για να κρατηθώ.είναι ίσως γιατί νωμίζω πως δεν πρόλαβα να πώ [Ευχαριστώκι αντί για πεφτάστρο που πρέπει να γίνω και να χαθώσαν άνθρωπος αντίθετα ακόμα να σκέφτομαικαι θέλω ρόδο αγάπης να γίνω...
ΚΑΤΕΡΙΝΑΑπόντες - Κατερίνα Γώγου - Εκδόσεις Καστανιώτη - 1η έκδοση 1986(4)
Και ήρθε -και χάμω- στα γόνατα έπεσα
και χωμάτινος βόλος έγινα
και μέσα μου κύλησα
και σε μια ανάσα της ψυχής μου
που είχε μείνει φεγγερή
-εκεί ακούμπησα-
κι έκλαιγα νερό. Νερά πολύ.
Ο Μήνας των Παγωμένων Σταφυλιών - Κατερίνα Γώγου - Εκδόσεις Καστανιώτη - 1η έκδοση 198814
Καλημέρα γιατρέ μου. Μή. Μή σηκώνεστε. Άλλωστε δεν έχω τίποτα σοβαρό.Τα γνωστά.Γράψτε βάλιουμ μαντράξ στεντόν τριπτιζόλ - ξέρετε τώραεσείς -Κάντε με κοινωνικό πρόσωποβολέψτε με τέλος πάντων με τούς ομοίους σαςπεράστε με στους χαφιέδες σαςπηδήξτε με άν θέτεωραίες οι γκραβούρες στους τοίχους σας.Τσάκα τώρα στα σβέλτα το χιλιάρικοκαι φερ' τη συνταγήγιατί τέρμα η υπομονή μου παλιόπουστεκι όπου να 'ναι θα εκραγεί.Μή. Μή σηκώνεστε γιατρέ μου. Δεν είναι σοβαρό. Ευχαριστώ.Καλημέρα σας.
Τρία Κλικ Αριστερά - Κατερίνα Γώγου - Εκδόσεις Καστανιώτη - 1η έκδοση 1978ΣΠΟΝΔΗΣτo Σημείοπού όσο πλησιάζωαπομακρύνεταιΣτο Σημείοπού όσο σκοτεινιάζειαναδύεταιΣτο Σημείοπου κρατάω σrή χούφτα μουκι άμα πάω νά σ' το δείξωυδρατμόs αγάπης γίνεταικαί εξανεμίζεταιΣτο Σημείο που ονομάζω - Εσύ - Εγώ -εγγράφω όλους τους φόνουςποδοπατημένων χορταριών.Ν' άνθίσει.Απόντες - Κατερίνα Γώγου - Εκδόσεις Καστανιώτη - 1η έκδοση 1986
Δεν θέλω να γίνω μελό, δεν πουλάω τα παιδικά μου χρόνια, ούτε τα πρόσφατα … Ελπίζω. Αν δεν ελπίζω εγώ, ποια θα ελπίζει; Είμαι μάχιμη. Ουαί και αλίμονο αν αυτό δεν είναι ναί στη ζωή … Έγραφα γιατί ήταν μια αναγκαιότητα για μένα. Μια κίνηση για να μην αυτοκτονήσω … Τώρα μου έχει περάσει. Δεν θέλω να αυτοκτονήσω, έχω φύγει από αυτό … Αισθάνομαι ανασφαλής γιατί βγαίνω και μιλάω χωρίς να έχω τίποτα, χωρίς να ανήκω πουθενά …Έχω ένα παράπονο… Άκου το. Ελεύθερος σκοπευτήςήταν ο Νικόλας Άσιμος. Τον δολοφόνησαν. Τον Παύλο Σιδηρόπουλο, το ίδιο. Η μόνη επιζώσα είμαι εγώ…”.
Κατερίνα Γώγου: Εν αρχή ην ο πόνος Η Κατερίνα Γώγου έκανε ποίηση σε μια εποχή που οι άλλοι "ποιητές" έκαναν δημόσιες σχέσεις. Πάνω από όλα ήταν η ίδια ποίηση. Ανάμεσα σε χάπια, ποτά, σβησμένα τσιγάρα, φτωχογειτονιές, προδοσίες... Ας ξεμπερδεύω με τα βιογραφικά. Γεννήθηκε στην Αθήνα. Από μικρή δούλεψε σαν ηθοποιός στο θέατρο και στον κινηματογράφο, κυρίως σε ταινίες της Φίνος Φίλμς. Το πρώτο της βιβλίο με ποιήματα ήταν το "Τρία κλικ αριστερά" και βγήκε το 1978. Έβγαλε επίσης τα βιβλία "Ιδιώνυμο"(1980)," Το ξύλινο παλτό"(1982)," Απόντες"(1986)," Ο μήνας των παγωμένων σταφυλιών"(1988). Όπως αναφέρει ο Λεωνίδας Χρηστάκης, η Κατερίνα ήταν έξω από κάθε λογής εκδοτικά και καλλιτεχνικά κυκλώματα και κλίκες και γι΄αυτό σπάνια θα δείτε να αναφέρονται σε αυτήν στα Μέσα Μαζικής Εξαπάτησης. Αυτοκτόνησε το 1993 με χάπια σε ηλικία 53 χρονών... Ακολουθούν κάποια από τα ποιήματα της...
25 ΜΑΪΟΥ
Ένα πρωί θ' ανοίξω την πόρτα και θα βγω στους δρόμους όπως και χτες. Και δεν θα συλλογιέμαι παρά ένα κομμάτι από τον πατέρα κι ένα κομμάτι από τη θάλασσα -αυτά που μ' άφησαν- και την πόλη. Την πόλη που τη σάπισαν. Και τους φίλους μας που χάθηκαν. Ένα πρωί θα ανοίξω την πόρτα ίσα ολόισα στη φωτιά και θα μπω όπως και χτες φωνάζοντας "φασίστες!!" στήνοντας οδοφράγματα και πετώντας πέτρες μ' ένα κόκκινο λάβαρο ψηλά να γυαλίζει στον ήλιο. Θ' ανοίξω την πόρτα και είναι -όχι πως φοβάμαι- μα να, θέλω να σου πω, πως δεν πρόλαβα και πως εσύ πρέπει να μάθεις να μην κατεβαίνεις στο δρόμο χωρίς όπλα όπως εγώ - γιατί εγώ δεν πρόλαβα- γιατί τότε θα χαθείς όπως και εγώ "έτσι" "αόριστα" σπασμένη σε κομματάκια από θάλασσα, χρόνια παιδικά και κόκκινα λάβαρα. Ένα πρωί θ' ανοίξω την πόρτα και θα χαθώ με τ΄όνειρο της επανάστασης μες την απέραντη μοναξιά των δρόμων που θα καίγονται, μες την απέραντη μοναξιά των χάρτινων οδοφραγμάτων με το χαρακτηρισμό -μην τους πιστέψεις!- Προβοκάτορας.
Εμένα οι φίλοι μου είναι μαύρα πουλιά που κάνουν τραμπάλα στις ταράτσες ετοιμόρροπων σπιτιών Εξάρχεια Πατήσια Μεταξουργείο Μέτς. Κάνουν ότι λάχει. Πλασιέ τσελεμεντέδων και εγκυκλοπαιδειών φτιάχνουν δρόμους και ενώνουν έρημους Διερμηνείς σε καμπαρέ της Ζήνωνος επαγγελματίες επαναστάτες παλιά τους στρίμωξαν και τα κατέβασαν τώρα παίρνουν χάπια και οινόπνευμα για να κοιμηθούν αλλά βλέπουν όνειρα και δεν κοιμούνται. Εμένα οι φίλοι μου είναι σύρματα τεντωμένα στις ταράτσες παλιών σπιτιών Εξάρχεια Βικτόρια Κουκάκι Γκύζη. Πάνω τους έχετε καρφώσει εκατομμύρια σιδερένια μανταλάκια Τις ενοχές σας αποφάσεις συνεδρίων δανεικά φουστάνια σημάδια από καύτρες περίεργες ημικρανίες απειλητικές σιωπές κολπίτιδες ερωτεύονται ομοφυλόφιλους τριχομονάδες καθυστέρηση το τηλέφωνο το τηλέφωνο το τηλέφωνο σπασμένα γυαλιά το ασθενοφόρο κανείς. Κάνουν ότι λάχει. Όλο ταξιδεύουν οι φίλοι μου γιατί δεν τους αφήσατε σπιθαμή για σπιθαμή Όλοι οι φίλοι μου ζωγραφίζουνε με μαύρο χρώμα γιατί τους ρημάξατε το κόκκινο γράφουνε σε συνθηματική γλώσσα γιατί η δικιά σας μόνο για γλείψιμο κάνει. Οι φίλοι μου είναι μαύρα πουλιά και σύρματα στα χέρια σας. Στο λαιμό σας. Οι φίλοι μου.
Εκείνο που φοβάμαι πιο πολύ είναι μη γίνω "ποιητής" Μην κλειστό στο δωμάτιο ν' αγναντεύω τη θάλασσα κι απολησμονήσω. Μην κλείσουνε τα ράμματα στις φλέβες μου κι από θολές αναμνήσεις και ειδήσεις της ΕΡΤ μαυρίζω χαρτιά και πλασάρω απόψεις. Μη με αποδεχτεί η ράτσα που μας έλειωσε για να με χρησιμοποιήσει. Μη γίνουνε τα ουρλιαχτά μου μουρμούρισμα για να κοιμίζω τους δικούς μου. Μη μάθω μέτρο και τεχνική και κλειστώ μέσα σε αυτά για να με τραγουδήσουν. Μην πάρω κιάλια για να φέρω πιο κοντά τις δολιοφθορές που δεν θα παίρνω μέρος μη με πιάσουν στην κούραση παπάδες και ακαδημαϊκοί και πουστέψω Έχουν όλους τους τρόπους αυτοί και την καθημερινότητα που συνηθίζεις σκυλιά μας έχουν κάνει να ντρεπόμαστε για την αργία περήφανοι για την ανεργία Έτσι είναι. Μας περιμένουν στη γωνία καλοί ψυχίατροι και κακοί αστυνόμοι. Ο Μάρξ... τον φοβάμαι το μυαλό μου τον δρασκελάει και αυτόν αυτοί οι αλήτες φταίνε δεν μπορώ γαμώτο να τελειώσω αυτό το γραφτό μπορεί...ε;...μίαν άλλη μέρα...
Σ' ΟΣΟΥΣ ΣΠΑΣΑΝΕ Σ' ΟΣΟΥΣ ΚΡΑΤΑΝΕ Κουρελιασμένοι απ' τ' αγριεμένα κύματα πεταμένα υπολείμματα για πάντα από δω και μπρος στο σκοτεινό θάλαμο της γης με ισκιωμένο το μυαλό απ' το ξέφρενο κυνηγητό τις ασάλευτης πορείας των άστρων οι τελευταίοι απόθεσαν το κουρασμένο κεφάλι τους θυσία στην τελετουργία των ανεμοστρόβιλων καιρών. Κι άνθρωποι δεν υπήρχανε. κι ένα άσπρο χιόνι σιωπής σκέπασε οριστικά τις βυθισμένες πόλεις...
Η ελευθερία μου είναι στις σόλες των αλήτικων παπουτσιών μου. Φέρνω τον κόσμο άνω κάτω. Μπορώ να σεργιανίσω ότι ώρα μου γουστάρει. Π.χ. την ώρα που βάζετε τις μασέλες σας Στο ποτηράκι με το νερό πριν κοιμηθείτε την ώρα που απαυτωνόσαστε την ώρα που κάνετε το χρέος σας στα παιδιά σας, στο σωματείο σας την ώρα που σας έχουν χώσει την ιδέα πως τρώτε αυγολέμονο και τρώτε σκατά μπορώ και περπατάω, με τα αλήτικα παπούτσια μου πάνω από τις στέγες σας -όχι ρε παιδάκι μου σαν εκείνη την ηλίθια με τη σκούπα, τη Μαίρη Πόπινς- δεν πιάνετε το κανάλι μου μόνο όσοι έχουμε το ίδιο μήκος κύματος ανθρωπάκια χέστες, κατά βάθος σας λυπάμαι αλλά τώρα δε χάνω το χρόνο μου μαζί σας δεν θέλω παρτίδες με κανέναν σας η ελευθερία σας είναι στις σόλες των τρύπιων παπουτσιών μου θάρθει η ώρα που θα τις γλύφετε και θα ουρλιάζετε κλαίγοντας "θαύμα, θαύμα" αυτά τα παπούτσια ποτέ δεν ξεκουράζονται και ούτε βιάζονται όταν εγώ καθαρίσω από εδώ θα τα φορέσει ο Παύλος, η Μυρτώ, φοράμε το ίδιο νούμερο, δεν λειώνουν, όσες πρόκες και αν ρίχνετε στο δρόμο. Σας βαράνε στο δόξα πατρί σας θα έρθει η ώρα που θα τρέχετε απεγνωσμένα στο στιλβωτήριο "συνοδοιπόροι" και "αποστάτες" να βάψετε τα δικά σας μα η μπογιά δεν θα πιάνει ότι και αν κάνετε, όσα και αν δίνετε τέτοιο άτιμο κόκκινο είναι το δικό μας.
Θαρθεί καιρός που θα αλλάξουν τα πράγματα. Να το θυμάσαι Μαρία. Θυμάσαι Μαρία στα διαλείμματα εκείνο το παιχνίδι που τρέχαμε κρατώντας τη σκυτάλη -μη βλέπεις εμένα- μην κλαις. Εσύ εισ' η ελπίδα. ?κου θάρθει καιρός που τα παιδιά θα διαλέγουν γονιούς δε θα βγαίνουν στην τύχη Δε θα υπάρχουνε πόρτες κλειστές με γυρμένους απέξω Και τη δουλειά θα τη διαλέγουμε δε θάμαστε άλογα να μας κοιτάνε στα δόντια. Οι άνθρωποι -σκέψου!- θα μιλάνε με χρώματα κι άλλοι με νότες. Να φυλάξεις μονάχα σε μια μεγάλη φιάλη με νερό λέξεις και έννοιες σαν και αυτές απροσάρμοστοι-καταπίεση-μοναξιά-τιμή-κέρδος-εξευτελισμός για το μάθημα της ιστορίας. Είναι Μαρία -δε θέλω να λέω ψέματα- δύσκολοι καιροί. Και θαρθούνε κι άλλοι. Δεν ξέρω -μην περιμένεις και από μένα πολλά- τόσα έζησα, τόσα έμαθα, τόσα λέω κι απ' όσα διάβασα ένα κρατάω μόνο: "Σημασία έχει να παραμένεις άνθρωπος". Θα την αλλάξουμε τη ζωή! Παρ' όλα αυτά Μαρία.
Καμμιά φορά ανοίγει η πόρτα σιγά σιγά και μπαίνεις. Φοράς κάτασπρο κουστούμι και λινά παπούτσια. Σκύβεις βάζεις στοργικά στη χούφτα μου 72 φράγκα και φεύγεις. Έχω μείνει στη θέση που με άφησες για να με ξαναβρείς. Όμως πρέπει να έχει περάσει πολύς καιρός γιατί τα νύχια μου μακρύνανε και οι φίλοι μου με φοβούνται. Κάθε μέρα μαγειρεύω πατάτες έχω χάσει την φαντασία μου και κάθε φορά που ακούω "Κατερίνα" τρομάζω. Νομίζω ότι πρέπει να καταδώσω κάποιον. Έχω φυλάξει κάτι αποκόμματα με κάποιον που λέγανε πως είσαι εσύ. Ξέρω πως λένε ψέματα οι εφημερίδες, γιατί γράψανε ότι σου ρίξανε στα πόδια. Ξέρω πως ποτέ δε σημαδεύουνε στα πόδια. Στο μυαλό είναι ο Στόχος το νου σου ε;
μέ λένε ΟΔΥΣΣΕΙΑ - Κατερίνα Γώγου
[εκδόσεις καστανιώτη, αθήνα 2002]
Καίτη καίτοι εν ειρήνη.
Με λένε ΟδύσσειαΔέκα [σχεδόν] χρόνια χωρίς την Καίτη του "Εφιάλτη" και των ανέμελων ελληνικών κωμωδιών. Το νευρόσπαστο που έγινε στρίγγλα του εαυτού της. Το ανικανοποίητο αειπετές πνεύμα που δεν μπόρεσε να βολευτεί μέσα 'στην τηλεοπτική μας θαλπωρή'. Η αναρχική ποιήτρια που έκανε "τρία κλικ αριστερά" [1978] του "ιδιώνυμου" [1980], που φόρεσε για χάρη της "το ξύλινο παλτό" [1982], που μετράει "Απόντες" [1986] και μένει μόνη πια στον "μήνα των παγωμένων σταφυλιών" μας [1988]. Η οδύσσεια θάταν η έβδομη ποιητική της συλλογή. Είναι το έβδομο σημάδι της σταλμένο σε μας απ' τον έβδομο ουρανό της αναγκαστικής της απογείωσης.
Διάλεξα και παραθέτω ένα πεζο-ποιήμα, απ' αυτά που την κρατούσαν δέσμια στη γη. Απ' αυτά που την πόναγαν και μόνο που τα σκέφτονταν. Που τη μάτωναν. Που ματώνουν και μας που δεν τα ζήσαμε, που δεν τα είδαμε ιδίοις όμμασι. Που απλά τα διαβάσαμε και μάλλον τα ξεχάσαμε.
Ε, Τάσιε;
Ο αγαπημένος, ο φίλος, ο σύντροφος, ο άντρας μου, ο πατέρας της Μυρτώς.Κυρίες και κύριοι, πιτσιρικάδες, δημοσιογράφοι, σκηνοθέτες, φίλοι, εχθροί, πολιτικοί:Ο Παύλος Τάσιος.Τρίτους ρόλους εγώ, με συμβόλαιο τιμής, άσχετα από τους όρους, τότε στη Φίνος Φιλμ. Η πρώτη ταινία μου, χωρίς σύμβαση, ήταν του Αλέκου Σακελλάριου. Το ξύλο βγήκε απ' τον Παράδεισο. Ο Σακελλάριος με είχε ανακαλύψει σε κάποιο, πιθανά, μπουλούκι, τη Νένα Νέζερ θυμάμαι και τον Ζαζά. Ή σε καμιά ταβέρνα με ορχήστρα, εκείνες τις αρχαίες, σαν παιδί-τέρας τραγουδίστρια, που δεν ξέρω τι και πώς πια με είχε ανακαλύψει ο τραγουδιστής Γιώργος Λουκάς. Ο Σακελλάριος με βοήθησε. Και τον ευχαριστώ.Γυριζότανε τότε λοιπόν, με σκηνοθέτη τον Γιάννη Δαλιανίδη, η Ψεύτρα. Στην πρωταγωνίστρια δεν άρεσα ποτέ, παρόλο που δεν ήμουνα ξανθιά...Κάπου είχα αργήσει για πρόβα ή γύρισμα κι ήμουνα στο καμαρίνι, όπου ήμαστε στριμωγμένες αρκετές. Ήρθε λοιπόν ο βοηθός του Δαλιανίδη να με φωνάξει.Τον φωνάζανε Παυλάκη, ήτανε και πιτσιρικάς και μικροκαμωμένος.Δεν ξέρω, αυτό το Παυλάκης που άκουγα μου τη βάραγε άσχημα.Αρχή έρωτα; Δεν ξέρω. Κολλήσαμε χωρίς να πάρουμε είδηση και φιλιόμαστε ώρα, αλλά Δε μας ένοιαζε που μας περίμεναν. ΕΡΩΤΑΣ. Είχε πολύ ευγενική φυσιογνωμία κι εμένα μου άρεσε εκτός από τον Τζέιμς Ντην κι ο Μοντγκόμερυ Κλιφτ. Ο Παύλος μού έμοιαζε κάπου σαν συμπεριφορά στον Ντην, στο χάσιμο στον Κλιφτ.Είχα σοκαριστεί από τη δουλειά που έριχνε, δούλευε από τα χαράματα, ερχόταν αργά τη νύχτα, ήμαστε ερωτευμένοι, δεν κοιμόμαστε. Χαράματα, δουλειά πάλι.Μού 'λεγε πως δούλευε λαμόγια, έκανε δηλαδή πως ψωνίζει γραβάτες για να μασήσουνε οι περαστικοί. Μού 'λεγε για κάποια βάρκα, μού 'λεγε πως κοιμότανε σε ταράτσα, μου είπε πως την είχε κοπανήσει πιτσιρίκι να φύγει έξω απ' τα σύνορα και βέβαια Θεσσαλονίκη.Αγαπηθήκαμε, ε, Τάσιε;
Πρώτο τελευταίο και κύκνειο απόσπασμα ναυαγίου
Με λένε Οδύσσεια.
Άνθρωπος διωγμένος κι εγώ από τον ουρανότο σώμα μου φθαρτό, έχει από πέσιμοσχεδόν οριστικά τσακίσει.
Το τέλος του παιχνιδιού της το λέγαν όστρια.
Κώστας Γ. Καρδερίνης
"Δεν θέλω να γίνω μελό, δεν πουλάω τα παιδικά μου χρόνια, ούτε τα πρόσφατα … Ελπίζω. Αν δεν ελπίζω εγώ, ποια θα ελπίζει; Είμαι μάχιμη. Ουαί και αλίμονο αν αυτό δεν είναι ναί στη ζωή … Έγραφα γιατί ήταν μια αναγκαιότητα για μένα. Μια κίνηση για να μην αυτοκτονήσω … Τώρα μου έχει περάσει. Δεν θέλω να αυτοκτονήσω, έχω φύγει από αυτό … Αισθάνομαι ανασφαλής γιατί βγαίνω και μιλάω χωρίς να έχω τίποτα, χωρίς να ανήκω πουθενά …Έχω ένα παράπονο… Άκου το. Ελεύθερος σκοπευτής ήταν ο Νικόλας Άσιμος. Τον δολοφόνησαν. Τον Παύλο Σιδηρόπουλο, το ίδιο. Η μόνη επιζώσα είμαι εγώ…”.
* Τρία κλικ αριστερά, Εκδόσεις Καστανιώτη, 1η έκδοση 1978
Μεταφράστηκε στα Αγγλικά ("Three clicks left") από τον Jack Hirschman και κυκλοφόρησε στην Αμερική to 1983, από τις εκδόσεις "Night Horn Books" του San Francisco. (Night Horn Books, 495 Ellis Str., Box 1156, San Francisco, CA 94102)
* Ιδιώνυμο, Εκδόσεις Καστανιώτη, 1η έκδοση 1980 * Το ξύλινο παλτό, Εκδόσεις Καστανιώτη, ISBN 960-03-0292-8, 1η έκδοση 1982 * Απόντες, Εκδόσεις Καστανιώτη, 1η έκδοση 1986 * Ο μήνας των παγωμένων σταφυλιών, Εκδόσεις Καστανιώτη, 1η έκδοση 1988 * Νόστος, Εκδόσεις Λιβάνη, 1η έκδοση
Μεταθανάτιες κυκλοφορίες
* Με λένε Οδύσσεια, Εκδόσεις Καστανιώτη, ISBN 960-03-3227-4, 1η έκδοση 2002 * Νόστος, Εκδόσεις Καστανιώτη, ISBN 960-03-3796-9, Επανέκδοση 2004 Βιβλία για την Κατερίνα Γώγου
* Βιργινία Σπυράτου: Κατερίνα Γώγου: Έρωτας Θανάτου, Εκδόσεις Βιβλιοπέλαγος, 1η έκδοση 2007
Δισκογραφία
* Ποιήματα από ήδη εκδοθέντα βιβλία της χρησιμοποιήθηκαν στην ταινία του (πρώην συζύγου της) Παύλου Τάσσιου "Παραγγελιά" (με υπόθεση βασισμένη στην ιστορία του Νίκου Κοεμτζή). Η μουσική της ταινίας, που έγραψε ο (μετέπειτα διευθυντής του Τρίτου Προγράμματος) Κυριάκος Σφέτσας και επένδυσε τα εν λόγω ποιήματα, κυκλοφόρησε σε δίσκο (ΕΜΙ-1981) με τίτλο "ΣΤΟ ΔΡΟΜΟ".Λίγο μετά το θάνατό της η EMI-Minos κυκλοφόρησε το δίσκο "ΣΤΟ ΔΡΟΜΟ" σε CD (remastered ADD) το 1995.
Κυκλοφόρησε σε CD και το 2006 (σε περιορισμένα αντίτυπα) στη σειρά "Αποκλειστικές Επανεκδόσεις" των "Metropolis".
Φιλμογραφία (ως πρωταγωνίστρια)
* Το βαρύ πεπόνι (1977) - σκηνοθεσία: Παύλος Τάσιος .... Τούλα * Παραγγελιά (1980) - σκηνοθεσία: Παύλος Τάσιος * Όστρια, το τέλος του παιχνιδιού (1984) - σκηνοθεσία: Ανδρέας Θωμόπουλος Υπόλοιπη φιλμογραφία
* Ο άλλος (1952) * Το ξύλο βγήκε απ' τον Παράδεισο (1959) .... Λαζάρου * Νόμος 4000 (1962) .... Κλειώ * Η ψεύτρα (1963) .... Ντόλυ * Γάμος αλά ελληνικά (1964) * Δεσποινίς διευθυντής (1964) * Κάλλιο πέντε και στο χέρι (1965) .... Μπέτυ Κωνσταντέα * Η δε γυνή να φοβήται τον άνδρα (1965) .... Παγώνα * Μια τρελή, τρελή οικογένεια (1965) .... Σίσυ * Ο τρελός τα 'χει τετρακόσια (1968) * Η ωραία του κουρέα (1969) * Αγάπη για πάντα (1969) * Τι έκανες στον πόλεμο, Θανάση; (1971)
Πριν μιλήσουμε για την Κατερίνα Γώγου σας προτείνουμε να κατεβάστε καινα ακούστε μελοποιημένους στίχους της που συνήθως υπάρχουν στην ιστοσελίδα της Εξέγερσης)
Η οργή, το πάθος και παράλληλα η απέραντη ευαισθησία που εκπέμπει η φωνή της τα λένε όλα.
Η Κάτερίνα Γώγου γεννήθηκε στην Αθήνα το 1940 και έδωσε τέλος στην ζωή της το 1993.Κάποιοι στίχοι της"Πάει. Αυτό είταν.Χάθηκε η ζωή μου φίλεμέσα σε κίτρινους ανθρώπουςβρώμικα τζάμιακι ανιστόρητους συμβιβασμούς.'Αρχισα να γέρνωσαν εκείνη την ιτιούλαπου σούχα δείξει στη στροφή του δρόμου.Και δεν είναι που θέλω να ζήσω.Είναι το γαμώτο που δεν έζησα".Στο σύντομο διάστημα της ζωής της εκδίδει τις ποιητικές συλλογές "Tρία κλίκ αριστερά "1978, "Ιδιώνυμο"1980, "Το Ξύλινο Πάλτο"1982, "Απόντες"1986, "Ο μήνας των παγωμένων σταφυλιών"1988, "Νόστος"1990.
Μερικοί χαρακτηριστικοί στίχοι της:Από το "ΙΔΙΩΝΥΜΟ" 1978Κοίτα πως χάνονται οι δρόμοιμες τους ανθρώπους... τα περίπτερα πως κρυώνουνε απ΄τις βρεγμένες εφημερίδεςο ουρανόςπως τρυπιέται στα καλώδιακαι το τέλος της θάλασσαςαπό το βάρος των πλοίωνπόσο λυπημένες είναι οι ξεχασμένες ομπρέλεςστο τελευταίο δρομολόγιοκαι το λάθος εκείνου που κατέβηκεστην πιό πρίν στάσητα αφημένα ρούχα στο καθαριστήριοκαι τη ντροπήσουύστερα από δύο χρόνια που βρήκες λεφτάπως να τα ζητήσειςπως τσούκου τσούκουαργά μεθοδικάμς αλοιώνουνενα καθορίζουμε τη στάση μας στη ζωήαπό το στύλ της καρέκλας...
____________________________________Η μοναξιά...δεν έχει το θλιμένο χρώμα στα μάτιατης συννεφένιας γκόμενας.Δεν περιφέρεται νωχελικά κι αόριστακουνώντας τα γοφιά της στις αίθουσες συναυλιώνκαι στα παγωμένα μουσεία.Δεν είναι κίτρινα κάδρα παλαιών "καλών" καιρώνκαι ναφθαλίνη στα μπαούλα της γιαγιάςμενεξελιές κορδέλες και ψάθινα πλατύγυρα.Δεν ανοίγει τα πόδια της με πνιχτά γελάκιαβοιδίσο βλέμα κοφτούς αναστεναγμούςκι ασορτί εσώρουχα.Η μοναξιά.Έχει το χρώμα των Πακιστανών η μοναξιάκαι μετριέται πιάτο-πιάτομαζί με τα κομμάτια τουςστον πάτο του φωταγωγού.Στέκεται υπομονετικά όρθια στην ουράΜπουρνάζι - Αγ. Βαρβάρα - ΚοκκινιάΤούμπα - Σταυρούπολη - ΚαλαμαριάΚάτω από όλους τους καιρούςμε ιδρωμένο κεφάλι.Εκσπερματώνει ουρλιάζοντας κατεβάζει μ΄αλυσίδες τα τζάμιακάνει κατάληψη στα μέσα παραγωγήςβάζει μπουρλότο στην ιδιοχτησίαείναι επισκεπτήριο τις Κυριακές στις φυλακέςίδιο βήμα στο προαύλιο ποινικοί κι επαναστάτεςπουλιέται κι αγοράζεται λεφτό λεφτό ανάσα ανάσαστα σκλαβοπάζαρα της γης - εδώ κοντά είναι η Κοτζιά-ξυπνήστε πρωί.Ξυπνήστε να τη δείτε.Είναι πουτάνα στα παλιόσπιτατο γερμανικό νούμερο στους φαντάρουςκαι τα τελευταίαατελείωτα χιλιόμετρα ΕΘΝΙΚΗ ΟΔΟΣ-ΚΕΝΤΡΟΝστα γατζωμένα κρέατα από τη Βουλγαρία.Κι όταν σφίγγει το αίμα της και δεν κρατάει άλλοπου ξεπουλάν τη φάρα τηςχορεύει στα τραπέζια ξυπόλυτη ζεμπέκικοκρατώντας στα μπλαβιασμένα χέρια τηςένα καλά ακονισμένο τσεκούρι.Η μοναξιάη μοναξιά μας λέω. Για τη δική μας λέωείναι τσεκούρι στα χέρια μαςπου πάνω από τα κεφάλια σας γυρίζει γυρίζει γυρίζει γυρίζει
___________________________________________________Εμένα οι φίλοι μου είναι μαύρα πουλιά Εμένα οι φίλοι μου είναι μαύρα πουλιάπού κάνουν τραμπάλα στις ταράτσες ετοιμόρροπων σπιτιώνΕξάρχεια Πατήσια Μεταξουργείο Μέτς.Κάνουν ότι λάχει.Πλασιέ τσελεμεντέδων και εγκυκλοπαιδειώνφτιάχνουν δρόμους και ενώνουν ερήμουςδιερμηνείς σε καμπαρέ τής Ζήνωνοςεπαγγελματίες επαναστάτεςπαλιά τούς στρίμωξαν και τά κατέβασαντώρα παίρνουν χάπια και οινόπνευμα να κοιμηθούναλλά βλέπουν όνειρα και δέν κοιμούνται.'Εμένα οι φίλες μου είναι σύρματα τεντωμέναστις ταράτσες παλιών σπιτιώνΕξάρχεια Βικτώρια Κουκάκι Γκύζη.πάνω τους έχετε καρφώσει εκατομμύρια σιδερένιαμανταλάκιατις ενοχές σας αποφάσεις συνεδρίων δανεικά φουστάνιασημάδια από καύτρες περίεργες ημικρανίεςαπειλητικές σιωπές κολπίτιδεςερωτεύονται ομοφυλόφιλουςτριχομονάδες καθυστέρησητο τηλέφωνο το τηλέφωνο το τηλέφωνοσπασμένα γυαλιά το ασθενοφόρο κανείς.Κάνουν ό,τι λάχει.Ολο ταξιδεύουν οι φίλοι μουγιατί δεν τούς αφήσατε σπιθαμή για σπιθαμή."Όλοι οι φίλοι μου ζωγραφίζουνε με μαύρο χρώμαγιατί τούς ρημάξατε το κόκκινογράφουνε σε συνθηματική γλώσσαγιατί ή δική σας μόνο για γλείψιμο κάνει.Οι φίλοι μου είναι μαύρα πουλιά και σύρματαστα χέρια σας. Στο λαιμό σας.Οι φίλοι μου.
______________________________________________________Τα σύνορα της πατρίδας μουΤα σύνορα της πατρίδας μου αρχίζουνεαπ τα ψητοπωλεία του Μινιόνπερνάνε από τα καμένα ξύλα του Περοκέ και πέρα ...Η ζωή από κει παίζει βρώμικο ξύλο με τη ζωήστριμώγνει τα καλύτερα παιδιά της σε φαγωμένες σκάλεςτους στρώνει στο " Θανάση " σημαδεμένη τράπουλα από χέριτους περνάει μπρασελέ και ματωμένους σουγιάδεςκαι μπότες γυαλιστερές πορτοκαλιές με 10 πόντους τακούνιΖόρικο αντριλίκι τα γεννητικά τους όργανατα Άγια των Αγίων κι αλλιώτικο φιλότιμοώσπου μια μέρα - Παρασκευή μπορεί -τους ρίχνει από κοντά επιδέξιους κώλουςκαρφώνουνε τον αντρισμό τουςτους φέρνει καπάκικι ύστερα ευνουχισμένοι με τη γλώσσα κολλημένη στον ουρανίσκομε το μαντήλι που σκουπίστηκανένα με την καφέ του ρίγα περιθώριο γύρω γύρωπνίγουν με ισόβιαφωταγωγημένα καράβια εφοπλιστικά κεφάλαια ξωτικέςθάλασσες Παναμαικές σημαίες χρεωμένες τραγουδίστριεςκαι τα δικά τους ταξίδια στη θάλασσα με καρπουζόφλουδεςτο ξεχειλωμένο μαγιώ απ το περίπτεροκαι την τσατσάρα - πουτάνα ζωή - μαγκιά τους στο πλάι- κανείς δεν ξέρει- κανείς δεν είδε19 20 21 χρονώ και τέλος .
_________________________________________________Σ' ΟΣΟΥΣ ΣΠΑΣΑΝΕ Σ' ΟΣΟΥΣ ΚΡΑΤΑΝΕΚουρελιασμένοι απ' τ' αγριεμένα κύματαπεταμένα υπολείμματα για πάντα από δω και μπρόςστο σκοτεινό θάλαμο της γηςμε ισκιωμένο το μυαλόαπ' το ξέφρενο κυνηγητότης ασάλευτης πορείας των άστρωνοι τελευταίοιαπόθεσαν το κουρασμένο κεφάλι τουςθυσίαστην τελετουργία των ανεμοστρόβιλων καιρών .Κι άνθρωποι δεν υπήρχανε.Κι ένα άσπρο χιόνι σιωπήςσκέπασε οριστικά τις βυθισμένες πόλεις. .
__________________________________________ΚΑΤΑΣΤΟΛΗΑνάμεσα σ' αυτές /λέγω/ τις ξυραφισμένες εγκοπέςόπου οι άνθρωποι συνήθιζαν να ονοματίζουνμάτιαεκεί όπου υπάρχει φυτρωμένος ένας μικρός τάφινος + σταυρόςκαι μιαμεγάλη γυναίκα καταθλιπτική με μαύρα γυαλιάκι ένα καφέ λουρί σκύλου στο χέρισπάνε εκεί τις τελευταίες μέρες μουμεγάλα σκοτεινά νερά σταλμένα από δυνάμεις σκοτεινέςκαλώντας με να προχωρήσω...Μπρούμυτα πεθαμένοι με σακάκια ανε6αίνουν σταυρωτάμέσα από τα νεράτάματα μπούστο πρησμένακολλάνε σα πεταλίθρες στο πίσω μέρος του κρανίου μουεκεί όπου αρχίζει το τριχωτόν μου /πεινάνεείναι πεινασμένοι όλοι τους /καταλα6αίνετε/ θέλουν να ζήσουνκό6ουν εδώ πίσω με κοφτερές δαγκωνιέςτην τελευταία μου κοινωνική μου άμυνααυτό που οι άνθρωποι συνήθισαν να ονοματίζουνμυαλό μουγι ' αυτό τώρα εμένα που με βλέπετε δεν τρώω δεν κλαίω δενφο6άμαι δεν 6λέπω δεν μιλώ δεν εκκενώνω δεν αντιστέκομαιείμαι αυτάρκης και λεία των νεκρών φωσφορίζουσαθα προχωρήσω.
____________________________________________________Η ζωή μας είναι σουγιάδεςΣε βρώμικά αδιέξοδαΣάπια δόντια, ξεθωριασμένα συνθήματα…Πάνω – κάτω. Πάνω – κάτω, η Πατησίων.Μια ζωή λιγούρια ταξιδεύουμετην ίδια διαδρομήΞευτίλα - μοναξιά - απελπισίαΚι ανάποδαΕντάξει δεν κλαίμε. ΜεγαλώσαμεΜονάχα όταν βρέχειβυζαίνουμε κρυφά το δάχτυλό μαςΚαι καπνίζουμε….Η ζωή μας είναι άσκοπα λαχανητά…
______________________________________________________Τρία κλικ αριστερά..1, (αποσπάσματα).Καλημέρα γιατρέ μου.Μη.Μη σηκώνεστε. Άλλωστε δεν έχω τίποτα σοβαρό.Τα γνωστά.Γράψτε βάλιουμ μαντράξ στεντόν τριπτιζόλ - ξέρετε τώρα εσείς -Κάντε με κοινωνικό πρόσωποβολέψτε με τέλος πάντων με τους ομοίους σαςπεράστε με στους χαφιέδες σαςπηδήξτε με αν θέτεωραίες οι γκραβούρες στους τοίχους σας.Τσάκω τώρα στα σβέλτα το χιλιάρικοκαι φέρ’ τη συνταγήγιατί τέρμα η υπομονή μου παλιόπουστεκι όπου νάναι θα εκραγεί.Μη. Μη σηκώνεστε γιατρέ μου. Δεν είναι σοβαρό.Ευχαριστώ.Καλημέρα σας.
______________________________________________Θα 'ρθει καιρόςπου θ' αλλάξουν τα πράγματανα το θυμάσαι Μαρίαθυμάσαι Μαρία στα διαλείμματαεκείνο το παιχνίδι που τρέχαμεκρατώντας τη σκυτάληΜη βλέπεις εμένα μην κλαιςεσύ είσαι η ελπίδαΆκου, θα 'ρθει καιρόςπου τα παιδιά θα διαλέγουν γονιούςδε θα βγαίνουν στην τύχηδεν θα υπάρχουν πόρτες κλειστέςμε γερμένους απ' έξωκαι τη δουλειά θα τη διαλέγουμεδε θα 'μαστε άλογανα μας κοιτάνε στα δόντιαΟι άνθρωποι, σκέψου,θα μιλάνε με χρώματακι άλλοι με νότεςνα φυλάξεις μοναχάσε μια μεγάλη φιάλη με νερόλέξεις κι έννοιες σαν κι αυτές :απροσάρμοστοι, καταπίεση,μοναξιά, τιμή, κέρδος, εξευτελισμόςγια το μάθημα της ΙστορίαςΕίναι Μαρία, δε θέλω να λέω ψέματα,δύσκολοι καιροί και θα' ρθουνε κι άλλοιδε ξέρω, μην περιμένεις κι από μένα πολλάτόσα έζησα, τόσα έμαθα, τόσα λέωκι απ' όσα διάβασα ένα κράτησα καλάΣημασία έχει να παραμένεις άνθρωποςΘα την αλλάξουμε τη ζωή...παρ' όλα αυτά Μαρία
___________________________________________________________Εκείνο που φοβάμαι πιο πολύείναι μη γίνω "ποιητής"Μην κλειστώ στο δωμάτιον' αγναντεύω τη θάλασσακι απολησμονήσω.Μην κλείσουνε τα ράμματα στις φλέβες μουκι από θολές αναμνήσεις και ειδήσεις της ΕΡΤμαυρίζω χαρτιά και πλασάρω απόψεις.Μη με αποδεχτεί η ράτσα που μας έλειωσεγια να με χρησιμοποιήσει.Μη γίνουνε τα ουρλιαχτά μου μουρμούρισμαγια να κοιμίζω τους δικούς μου.Μη μάθω μέτρο και τεχνικήκαι κλειστώ μέσα σε αυτάγια να με τραγουδήσουν.Μην πάρω κιάλια για να φέρω πιο κοντάτις δολιοφθορές που δεν θα παίρνω μέροςμη με πιάσουν στην κούρασηπαπάδες και ακαδημαϊκοίκαι πουστέψωΈχουν όλους τους τρόπους αυτοίκαι την καθημερινότητα που συνηθίζειςσκυλιά μας έχουν κάνεινα ντρεπόμαστε για την αργίαπερήφανοι για την ανεργίαΈτσι είναι.Μας περιμένουν στη γωνίακαλοί ψυχίατροι και κακοί αστυνόμοι.Ο Μάρξ...τον φοβάμαιτο μυαλό μου τον δρασκελάει και αυτόναυτοί οι αλήτες φταίνεδεν μπορώ γαμώτο να τελειώσω αυτό το γραφτόμπορεί...ε;...μίαν άλλη μέρα...
Κατερίνα Γώγου
'Ασπρη είναι η αρία φύληη σιωπήτα λευκά κελιάτο ψύχοςτο χιόνιοι άσπρες μπλούζες των γιατρώντα νεκροσέντοναη ηρωίνη.Αυτά λίγο πρόχειραγια την αποκατάσταση του μαύρου.
Το Ξύλινο Παλτό - Κατερίνα Γώγου - Εκδόσεις Καστανιώτη - 1η έκδοση 198213.Κυριακή. Ιανουάριος '85. Πως σε λένε;...
Κά νω προ σπά θει α να <<γράψω>>...Του λόγου μου το αληθές, όταν διαβάζεις αυτές τις [γραμμέςΘα 'ναι να 'χω πετάξει.Στις αράδες μου μπλέκονται αγριοφράουλες και [βατομουριέςχιλιόμετρα που πέφτουν επάνω μου δε μ' αφήνουν να [προχωρήσω...Αυτός ο κατακερματισμένος μανδύας, σκισμένος από [αέρηδεςκι από βροχές, αυτός ο άσπρος σταλαγμίτης το σώμα μουμπλέκεται μέσα στα ανυπόδετα πόδια μου, εκθέτει τη [χωρίςανθρώπινη ανταπόκριση ψυχή μου.Κάνω προσπάθεια να γράψω...Οι δρόμοι της πολυαγαπημένης πόλης μου, φίδια τώρα [τησ γνώσηςμου παραδώσανε της πόλης τα κλειδιά, με εκπαιδεύσανε [με μάθανεόσο με σφίγγουνε ν' ανοίγομαι, τώρα με σφίγγουνε, [ανοίγω...Τώρα σε λίγο δε θα μπορέσεις να με πιάσεις πια, αν [μπορέσειςκυνήγα με, δε θα με βρείς στους δρόμους της πια, με [προφυλάνεμε κρύβουνε ανεβαίνω...Σε λίγο αν κοιτάξεις λυπημένος το βράδυ στον ουρανό [ψηλάθα 'μαι ένα χαζό παιδικό άστρο που όλο θα πέφτω.Ίσως κάνω λάθις που θέλω να γράψω για να κρατηθώ.είναι ίσως γιατί νωμίζω πως δεν πρόλαβα να πώ [Ευχαριστώκι αντί για πεφτάστρο που πρέπει να γίνω και να χαθώσαν άνθρωπος αντίθετα ακόμα να σκέφτομαικαι θέλω ρόδο αγάπης να γίνω...
ΚΑΤΕΡΙΝΑΑπόντες - Κατερίνα Γώγου - Εκδόσεις Καστανιώτη - 1η έκδοση 1986(4)
Και ήρθε -και χάμω- στα γόνατα έπεσα
και χωμάτινος βόλος έγινα
και μέσα μου κύλησα
και σε μια ανάσα της ψυχής μου
που είχε μείνει φεγγερή
-εκεί ακούμπησα-
κι έκλαιγα νερό. Νερά πολύ.
Ο Μήνας των Παγωμένων Σταφυλιών - Κατερίνα Γώγου - Εκδόσεις Καστανιώτη - 1η έκδοση 198814
Καλημέρα γιατρέ μου. Μή. Μή σηκώνεστε. Άλλωστε δεν έχω τίποτα σοβαρό.Τα γνωστά.Γράψτε βάλιουμ μαντράξ στεντόν τριπτιζόλ - ξέρετε τώραεσείς -Κάντε με κοινωνικό πρόσωποβολέψτε με τέλος πάντων με τούς ομοίους σαςπεράστε με στους χαφιέδες σαςπηδήξτε με άν θέτεωραίες οι γκραβούρες στους τοίχους σας.Τσάκα τώρα στα σβέλτα το χιλιάρικοκαι φερ' τη συνταγήγιατί τέρμα η υπομονή μου παλιόπουστεκι όπου να 'ναι θα εκραγεί.Μή. Μή σηκώνεστε γιατρέ μου. Δεν είναι σοβαρό. Ευχαριστώ.Καλημέρα σας.
Τρία Κλικ Αριστερά - Κατερίνα Γώγου - Εκδόσεις Καστανιώτη - 1η έκδοση 1978ΣΠΟΝΔΗΣτo Σημείοπού όσο πλησιάζωαπομακρύνεταιΣτο Σημείοπού όσο σκοτεινιάζειαναδύεταιΣτο Σημείοπου κρατάω σrή χούφτα μουκι άμα πάω νά σ' το δείξωυδρατμόs αγάπης γίνεταικαί εξανεμίζεταιΣτο Σημείο που ονομάζω - Εσύ - Εγώ -εγγράφω όλους τους φόνουςποδοπατημένων χορταριών.Ν' άνθίσει.Απόντες - Κατερίνα Γώγου - Εκδόσεις Καστανιώτη - 1η έκδοση 1986
Δεν θέλω να γίνω μελό, δεν πουλάω τα παιδικά μου χρόνια, ούτε τα πρόσφατα … Ελπίζω. Αν δεν ελπίζω εγώ, ποια θα ελπίζει; Είμαι μάχιμη. Ουαί και αλίμονο αν αυτό δεν είναι ναί στη ζωή … Έγραφα γιατί ήταν μια αναγκαιότητα για μένα. Μια κίνηση για να μην αυτοκτονήσω … Τώρα μου έχει περάσει. Δεν θέλω να αυτοκτονήσω, έχω φύγει από αυτό … Αισθάνομαι ανασφαλής γιατί βγαίνω και μιλάω χωρίς να έχω τίποτα, χωρίς να ανήκω πουθενά …Έχω ένα παράπονο… Άκου το. Ελεύθερος σκοπευτήςήταν ο Νικόλας Άσιμος. Τον δολοφόνησαν. Τον Παύλο Σιδηρόπουλο, το ίδιο. Η μόνη επιζώσα είμαι εγώ…”.
Κατερίνα Γώγου: Εν αρχή ην ο πόνος Η Κατερίνα Γώγου έκανε ποίηση σε μια εποχή που οι άλλοι "ποιητές" έκαναν δημόσιες σχέσεις. Πάνω από όλα ήταν η ίδια ποίηση. Ανάμεσα σε χάπια, ποτά, σβησμένα τσιγάρα, φτωχογειτονιές, προδοσίες... Ας ξεμπερδεύω με τα βιογραφικά. Γεννήθηκε στην Αθήνα. Από μικρή δούλεψε σαν ηθοποιός στο θέατρο και στον κινηματογράφο, κυρίως σε ταινίες της Φίνος Φίλμς. Το πρώτο της βιβλίο με ποιήματα ήταν το "Τρία κλικ αριστερά" και βγήκε το 1978. Έβγαλε επίσης τα βιβλία "Ιδιώνυμο"(1980)," Το ξύλινο παλτό"(1982)," Απόντες"(1986)," Ο μήνας των παγωμένων σταφυλιών"(1988). Όπως αναφέρει ο Λεωνίδας Χρηστάκης, η Κατερίνα ήταν έξω από κάθε λογής εκδοτικά και καλλιτεχνικά κυκλώματα και κλίκες και γι΄αυτό σπάνια θα δείτε να αναφέρονται σε αυτήν στα Μέσα Μαζικής Εξαπάτησης. Αυτοκτόνησε το 1993 με χάπια σε ηλικία 53 χρονών... Ακολουθούν κάποια από τα ποιήματα της...
25 ΜΑΪΟΥ
Ένα πρωί θ' ανοίξω την πόρτα και θα βγω στους δρόμους όπως και χτες. Και δεν θα συλλογιέμαι παρά ένα κομμάτι από τον πατέρα κι ένα κομμάτι από τη θάλασσα -αυτά που μ' άφησαν- και την πόλη. Την πόλη που τη σάπισαν. Και τους φίλους μας που χάθηκαν. Ένα πρωί θα ανοίξω την πόρτα ίσα ολόισα στη φωτιά και θα μπω όπως και χτες φωνάζοντας "φασίστες!!" στήνοντας οδοφράγματα και πετώντας πέτρες μ' ένα κόκκινο λάβαρο ψηλά να γυαλίζει στον ήλιο. Θ' ανοίξω την πόρτα και είναι -όχι πως φοβάμαι- μα να, θέλω να σου πω, πως δεν πρόλαβα και πως εσύ πρέπει να μάθεις να μην κατεβαίνεις στο δρόμο χωρίς όπλα όπως εγώ - γιατί εγώ δεν πρόλαβα- γιατί τότε θα χαθείς όπως και εγώ "έτσι" "αόριστα" σπασμένη σε κομματάκια από θάλασσα, χρόνια παιδικά και κόκκινα λάβαρα. Ένα πρωί θ' ανοίξω την πόρτα και θα χαθώ με τ΄όνειρο της επανάστασης μες την απέραντη μοναξιά των δρόμων που θα καίγονται, μες την απέραντη μοναξιά των χάρτινων οδοφραγμάτων με το χαρακτηρισμό -μην τους πιστέψεις!- Προβοκάτορας.
Εμένα οι φίλοι μου είναι μαύρα πουλιά που κάνουν τραμπάλα στις ταράτσες ετοιμόρροπων σπιτιών Εξάρχεια Πατήσια Μεταξουργείο Μέτς. Κάνουν ότι λάχει. Πλασιέ τσελεμεντέδων και εγκυκλοπαιδειών φτιάχνουν δρόμους και ενώνουν έρημους Διερμηνείς σε καμπαρέ της Ζήνωνος επαγγελματίες επαναστάτες παλιά τους στρίμωξαν και τα κατέβασαν τώρα παίρνουν χάπια και οινόπνευμα για να κοιμηθούν αλλά βλέπουν όνειρα και δεν κοιμούνται. Εμένα οι φίλοι μου είναι σύρματα τεντωμένα στις ταράτσες παλιών σπιτιών Εξάρχεια Βικτόρια Κουκάκι Γκύζη. Πάνω τους έχετε καρφώσει εκατομμύρια σιδερένια μανταλάκια Τις ενοχές σας αποφάσεις συνεδρίων δανεικά φουστάνια σημάδια από καύτρες περίεργες ημικρανίες απειλητικές σιωπές κολπίτιδες ερωτεύονται ομοφυλόφιλους τριχομονάδες καθυστέρηση το τηλέφωνο το τηλέφωνο το τηλέφωνο σπασμένα γυαλιά το ασθενοφόρο κανείς. Κάνουν ότι λάχει. Όλο ταξιδεύουν οι φίλοι μου γιατί δεν τους αφήσατε σπιθαμή για σπιθαμή Όλοι οι φίλοι μου ζωγραφίζουνε με μαύρο χρώμα γιατί τους ρημάξατε το κόκκινο γράφουνε σε συνθηματική γλώσσα γιατί η δικιά σας μόνο για γλείψιμο κάνει. Οι φίλοι μου είναι μαύρα πουλιά και σύρματα στα χέρια σας. Στο λαιμό σας. Οι φίλοι μου.
Εκείνο που φοβάμαι πιο πολύ είναι μη γίνω "ποιητής" Μην κλειστό στο δωμάτιο ν' αγναντεύω τη θάλασσα κι απολησμονήσω. Μην κλείσουνε τα ράμματα στις φλέβες μου κι από θολές αναμνήσεις και ειδήσεις της ΕΡΤ μαυρίζω χαρτιά και πλασάρω απόψεις. Μη με αποδεχτεί η ράτσα που μας έλειωσε για να με χρησιμοποιήσει. Μη γίνουνε τα ουρλιαχτά μου μουρμούρισμα για να κοιμίζω τους δικούς μου. Μη μάθω μέτρο και τεχνική και κλειστώ μέσα σε αυτά για να με τραγουδήσουν. Μην πάρω κιάλια για να φέρω πιο κοντά τις δολιοφθορές που δεν θα παίρνω μέρος μη με πιάσουν στην κούραση παπάδες και ακαδημαϊκοί και πουστέψω Έχουν όλους τους τρόπους αυτοί και την καθημερινότητα που συνηθίζεις σκυλιά μας έχουν κάνει να ντρεπόμαστε για την αργία περήφανοι για την ανεργία Έτσι είναι. Μας περιμένουν στη γωνία καλοί ψυχίατροι και κακοί αστυνόμοι. Ο Μάρξ... τον φοβάμαι το μυαλό μου τον δρασκελάει και αυτόν αυτοί οι αλήτες φταίνε δεν μπορώ γαμώτο να τελειώσω αυτό το γραφτό μπορεί...ε;...μίαν άλλη μέρα...
Σ' ΟΣΟΥΣ ΣΠΑΣΑΝΕ Σ' ΟΣΟΥΣ ΚΡΑΤΑΝΕ Κουρελιασμένοι απ' τ' αγριεμένα κύματα πεταμένα υπολείμματα για πάντα από δω και μπρος στο σκοτεινό θάλαμο της γης με ισκιωμένο το μυαλό απ' το ξέφρενο κυνηγητό τις ασάλευτης πορείας των άστρων οι τελευταίοι απόθεσαν το κουρασμένο κεφάλι τους θυσία στην τελετουργία των ανεμοστρόβιλων καιρών. Κι άνθρωποι δεν υπήρχανε. κι ένα άσπρο χιόνι σιωπής σκέπασε οριστικά τις βυθισμένες πόλεις...
Η ελευθερία μου είναι στις σόλες των αλήτικων παπουτσιών μου. Φέρνω τον κόσμο άνω κάτω. Μπορώ να σεργιανίσω ότι ώρα μου γουστάρει. Π.χ. την ώρα που βάζετε τις μασέλες σας Στο ποτηράκι με το νερό πριν κοιμηθείτε την ώρα που απαυτωνόσαστε την ώρα που κάνετε το χρέος σας στα παιδιά σας, στο σωματείο σας την ώρα που σας έχουν χώσει την ιδέα πως τρώτε αυγολέμονο και τρώτε σκατά μπορώ και περπατάω, με τα αλήτικα παπούτσια μου πάνω από τις στέγες σας -όχι ρε παιδάκι μου σαν εκείνη την ηλίθια με τη σκούπα, τη Μαίρη Πόπινς- δεν πιάνετε το κανάλι μου μόνο όσοι έχουμε το ίδιο μήκος κύματος ανθρωπάκια χέστες, κατά βάθος σας λυπάμαι αλλά τώρα δε χάνω το χρόνο μου μαζί σας δεν θέλω παρτίδες με κανέναν σας η ελευθερία σας είναι στις σόλες των τρύπιων παπουτσιών μου θάρθει η ώρα που θα τις γλύφετε και θα ουρλιάζετε κλαίγοντας "θαύμα, θαύμα" αυτά τα παπούτσια ποτέ δεν ξεκουράζονται και ούτε βιάζονται όταν εγώ καθαρίσω από εδώ θα τα φορέσει ο Παύλος, η Μυρτώ, φοράμε το ίδιο νούμερο, δεν λειώνουν, όσες πρόκες και αν ρίχνετε στο δρόμο. Σας βαράνε στο δόξα πατρί σας θα έρθει η ώρα που θα τρέχετε απεγνωσμένα στο στιλβωτήριο "συνοδοιπόροι" και "αποστάτες" να βάψετε τα δικά σας μα η μπογιά δεν θα πιάνει ότι και αν κάνετε, όσα και αν δίνετε τέτοιο άτιμο κόκκινο είναι το δικό μας.
Θαρθεί καιρός που θα αλλάξουν τα πράγματα. Να το θυμάσαι Μαρία. Θυμάσαι Μαρία στα διαλείμματα εκείνο το παιχνίδι που τρέχαμε κρατώντας τη σκυτάλη -μη βλέπεις εμένα- μην κλαις. Εσύ εισ' η ελπίδα. ?κου θάρθει καιρός που τα παιδιά θα διαλέγουν γονιούς δε θα βγαίνουν στην τύχη Δε θα υπάρχουνε πόρτες κλειστές με γυρμένους απέξω Και τη δουλειά θα τη διαλέγουμε δε θάμαστε άλογα να μας κοιτάνε στα δόντια. Οι άνθρωποι -σκέψου!- θα μιλάνε με χρώματα κι άλλοι με νότες. Να φυλάξεις μονάχα σε μια μεγάλη φιάλη με νερό λέξεις και έννοιες σαν και αυτές απροσάρμοστοι-καταπίεση-μοναξιά-τιμή-κέρδος-εξευτελισμός για το μάθημα της ιστορίας. Είναι Μαρία -δε θέλω να λέω ψέματα- δύσκολοι καιροί. Και θαρθούνε κι άλλοι. Δεν ξέρω -μην περιμένεις και από μένα πολλά- τόσα έζησα, τόσα έμαθα, τόσα λέω κι απ' όσα διάβασα ένα κρατάω μόνο: "Σημασία έχει να παραμένεις άνθρωπος". Θα την αλλάξουμε τη ζωή! Παρ' όλα αυτά Μαρία.
Καμμιά φορά ανοίγει η πόρτα σιγά σιγά και μπαίνεις. Φοράς κάτασπρο κουστούμι και λινά παπούτσια. Σκύβεις βάζεις στοργικά στη χούφτα μου 72 φράγκα και φεύγεις. Έχω μείνει στη θέση που με άφησες για να με ξαναβρείς. Όμως πρέπει να έχει περάσει πολύς καιρός γιατί τα νύχια μου μακρύνανε και οι φίλοι μου με φοβούνται. Κάθε μέρα μαγειρεύω πατάτες έχω χάσει την φαντασία μου και κάθε φορά που ακούω "Κατερίνα" τρομάζω. Νομίζω ότι πρέπει να καταδώσω κάποιον. Έχω φυλάξει κάτι αποκόμματα με κάποιον που λέγανε πως είσαι εσύ. Ξέρω πως λένε ψέματα οι εφημερίδες, γιατί γράψανε ότι σου ρίξανε στα πόδια. Ξέρω πως ποτέ δε σημαδεύουνε στα πόδια. Στο μυαλό είναι ο Στόχος το νου σου ε;
μέ λένε ΟΔΥΣΣΕΙΑ - Κατερίνα Γώγου
[εκδόσεις καστανιώτη, αθήνα 2002]
Καίτη καίτοι εν ειρήνη.
Με λένε ΟδύσσειαΔέκα [σχεδόν] χρόνια χωρίς την Καίτη του "Εφιάλτη" και των ανέμελων ελληνικών κωμωδιών. Το νευρόσπαστο που έγινε στρίγγλα του εαυτού της. Το ανικανοποίητο αειπετές πνεύμα που δεν μπόρεσε να βολευτεί μέσα 'στην τηλεοπτική μας θαλπωρή'. Η αναρχική ποιήτρια που έκανε "τρία κλικ αριστερά" [1978] του "ιδιώνυμου" [1980], που φόρεσε για χάρη της "το ξύλινο παλτό" [1982], που μετράει "Απόντες" [1986] και μένει μόνη πια στον "μήνα των παγωμένων σταφυλιών" μας [1988]. Η οδύσσεια θάταν η έβδομη ποιητική της συλλογή. Είναι το έβδομο σημάδι της σταλμένο σε μας απ' τον έβδομο ουρανό της αναγκαστικής της απογείωσης.
Διάλεξα και παραθέτω ένα πεζο-ποιήμα, απ' αυτά που την κρατούσαν δέσμια στη γη. Απ' αυτά που την πόναγαν και μόνο που τα σκέφτονταν. Που τη μάτωναν. Που ματώνουν και μας που δεν τα ζήσαμε, που δεν τα είδαμε ιδίοις όμμασι. Που απλά τα διαβάσαμε και μάλλον τα ξεχάσαμε.
Ε, Τάσιε;
Ο αγαπημένος, ο φίλος, ο σύντροφος, ο άντρας μου, ο πατέρας της Μυρτώς.Κυρίες και κύριοι, πιτσιρικάδες, δημοσιογράφοι, σκηνοθέτες, φίλοι, εχθροί, πολιτικοί:Ο Παύλος Τάσιος.Τρίτους ρόλους εγώ, με συμβόλαιο τιμής, άσχετα από τους όρους, τότε στη Φίνος Φιλμ. Η πρώτη ταινία μου, χωρίς σύμβαση, ήταν του Αλέκου Σακελλάριου. Το ξύλο βγήκε απ' τον Παράδεισο. Ο Σακελλάριος με είχε ανακαλύψει σε κάποιο, πιθανά, μπουλούκι, τη Νένα Νέζερ θυμάμαι και τον Ζαζά. Ή σε καμιά ταβέρνα με ορχήστρα, εκείνες τις αρχαίες, σαν παιδί-τέρας τραγουδίστρια, που δεν ξέρω τι και πώς πια με είχε ανακαλύψει ο τραγουδιστής Γιώργος Λουκάς. Ο Σακελλάριος με βοήθησε. Και τον ευχαριστώ.Γυριζότανε τότε λοιπόν, με σκηνοθέτη τον Γιάννη Δαλιανίδη, η Ψεύτρα. Στην πρωταγωνίστρια δεν άρεσα ποτέ, παρόλο που δεν ήμουνα ξανθιά...Κάπου είχα αργήσει για πρόβα ή γύρισμα κι ήμουνα στο καμαρίνι, όπου ήμαστε στριμωγμένες αρκετές. Ήρθε λοιπόν ο βοηθός του Δαλιανίδη να με φωνάξει.Τον φωνάζανε Παυλάκη, ήτανε και πιτσιρικάς και μικροκαμωμένος.Δεν ξέρω, αυτό το Παυλάκης που άκουγα μου τη βάραγε άσχημα.Αρχή έρωτα; Δεν ξέρω. Κολλήσαμε χωρίς να πάρουμε είδηση και φιλιόμαστε ώρα, αλλά Δε μας ένοιαζε που μας περίμεναν. ΕΡΩΤΑΣ. Είχε πολύ ευγενική φυσιογνωμία κι εμένα μου άρεσε εκτός από τον Τζέιμς Ντην κι ο Μοντγκόμερυ Κλιφτ. Ο Παύλος μού έμοιαζε κάπου σαν συμπεριφορά στον Ντην, στο χάσιμο στον Κλιφτ.Είχα σοκαριστεί από τη δουλειά που έριχνε, δούλευε από τα χαράματα, ερχόταν αργά τη νύχτα, ήμαστε ερωτευμένοι, δεν κοιμόμαστε. Χαράματα, δουλειά πάλι.Μού 'λεγε πως δούλευε λαμόγια, έκανε δηλαδή πως ψωνίζει γραβάτες για να μασήσουνε οι περαστικοί. Μού 'λεγε για κάποια βάρκα, μού 'λεγε πως κοιμότανε σε ταράτσα, μου είπε πως την είχε κοπανήσει πιτσιρίκι να φύγει έξω απ' τα σύνορα και βέβαια Θεσσαλονίκη.Αγαπηθήκαμε, ε, Τάσιε;
Πρώτο τελευταίο και κύκνειο απόσπασμα ναυαγίου
Με λένε Οδύσσεια.
Άνθρωπος διωγμένος κι εγώ από τον ουρανότο σώμα μου φθαρτό, έχει από πέσιμοσχεδόν οριστικά τσακίσει.
Το τέλος του παιχνιδιού της το λέγαν όστρια.
Κώστας Γ. Καρδερίνης
"Δεν θέλω να γίνω μελό, δεν πουλάω τα παιδικά μου χρόνια, ούτε τα πρόσφατα … Ελπίζω. Αν δεν ελπίζω εγώ, ποια θα ελπίζει; Είμαι μάχιμη. Ουαί και αλίμονο αν αυτό δεν είναι ναί στη ζωή … Έγραφα γιατί ήταν μια αναγκαιότητα για μένα. Μια κίνηση για να μην αυτοκτονήσω … Τώρα μου έχει περάσει. Δεν θέλω να αυτοκτονήσω, έχω φύγει από αυτό … Αισθάνομαι ανασφαλής γιατί βγαίνω και μιλάω χωρίς να έχω τίποτα, χωρίς να ανήκω πουθενά …Έχω ένα παράπονο… Άκου το. Ελεύθερος σκοπευτής ήταν ο Νικόλας Άσιμος. Τον δολοφόνησαν. Τον Παύλο Σιδηρόπουλο, το ίδιο. Η μόνη επιζώσα είμαι εγώ…”.
Νικόλας Άσιμος
Νικόλας Άσιμος «Είμαι πληνθέτης.Όπου οι άλλοι τοποθετούν συν και λέγονται συνθέτες,εγώ τοποθετώ πλην» Στις 20 Αυγούστου του 1949, γεννήθηκε στην Θεσσαλονίκη ένας άνθρωπος που έμελε να χαράξει μια ξεχωριστή καλλιτεχνική πορεία. Το όνομα αυτού, Νίκος Ασημόπουλος, που το άλλαξε σε Νικόλας Άσιμος. Κατάφερε μάλιστα να εκδοθεί αστυνομική ταυτότητα με αυτό το όνομα και την αναγραφή ως θρήσκευμα το: «Άνευ θρησκεύματος». Αυτά έγιναν όμως πολύ αργότερα, γύρω στο 1986, όταν έκανε αίτηση για έκδοση ταυτότητας, αφού την πρώτη, του την είχαν κρατήσει στην Ασφάλεια, σε κάποια από τις πολλές «επισκέψεις» του εκεί. Με την ευκαιρία αυτή να πούμε ότι το «Άσιμος» προέρχεται από το «Ασημόπουλος». Η γραφή του όμως με γιώτα, όπως είχε πει ο ίδιος ο Νικόλας (έτσι ήθελε να τον αποκαλούν), υποδηλώνει αυτόν που δεν πλησιάζεται (σιμώνεται) και αυτόν που δεν μπορείς να του δώσεις κάτι (να τον σιμώσεις). Ας γυρίσουμε όμως ξανά στα πρώτα χρόνια της ζωής του. Μέχρι την ηλικία των δεκαοχτώ, έζησε με την οικογένεια του στην Κοζάνη όπου ήταν και η ιδιαίτερη πατρίδα του. Οι μαρτυρίες των συγγενών του μιλάνε για ένα ανήσυχο παιδί που το χαρακτήριζε η φιλομάθεια και η περιέργεια. Από τις ίδιες πηγές γνωρίζουμε ότι έτρεφε μεγάλη εκτίμηση στα γραπτά του Γεωργίου Σουρή. Στα χρόνια της εφηβείας του, ασχολήθηκε τόσο με τον αθλητισμό όσο και με την καλλιτεχνία εκφρασμένη μέσα από θεατρικές παραστάσεις, που λάμβανε μέρος, όσο και μέσα από ποιήματα που έγγραφε.Το 1967 δίνει εξετάσεις και καταφέρνει να περάσει στην Φιλοσοφική Σχολή Θεσσαλονίκης. Στο υπόγειο της Φιλοσοφικής, μαζί με άλλους, αναδημιουργούν το «Φοιτητικό Θέατρο» και καταφέρνουν να ανεβάσουν λίγες παραστάσεις με έργα του Αριστοφάνη, του Μολιέρου και του Μένανδρου. Τα χρόνια εκείνα έμαθε, μόνος του, να παίζει κιθάρα και άρχισε να δημιουργεί τα πρώτα του τραγούδια. Τραγούδια που τα ερμήνευε σε μπουάτ της συμπρωτεύουσας. Αυτά τα τραγούδια σε συνδυασμό με την αντίδραση του στην λογοκρισία, ήταν η αιτία της «γνωριμίας» του με τους ασφαλίτες της Χούντας. Η δικτατορία του Παπαδόπουλου έλαβε τέλος κάποια στιγμή, και μαζί της τελείωσε και η παραμονή του Νικόλα του Άσιμου στην Θεσσαλονίκη. Το 1974 ο Νικόλας έχει έρθει στην Αθήνα και ξεκινά να παίρνει μέρος στα καλλιτεχνικά δρώμενα της Πρωτεύουσας. Στην αρχή με την συμμετοχή του στην θεατρική παράσταση «Τσιρκολάνοι» του Γιώργη Χριστοφιλάκη και κατόπιν με εμφανίσεις σε διάφορες θεατρικές και μουσικές σκηνές. Σε αυτούς τους χώρους συνεργάστηκε με πολλούς καλλιτέχνες, μεταξύ των οποίων οι (αλφαβητικά αναφερόμενοι): Ανδριανός, Γκαιφύλιας, Ζουγανέλης, Ζωγράφος, Λήδα, Μουζακίτης, Μπουλάς, Πανυπέρης, Σπυρόπουλος, Τζαβέλλας, Τόλης, Τραντάλης, Φιλίνη, Φινίκης, Χαρβάς, κ.α. Εκτός των μαγαζιών εμφανίστηκε σε πολλές συναυλίες και εκδηλώσεις με την «Exarchia Square Band» που ήταν δημιούργημα του. Ανοίγοντας μια παρένθεση σε αυτό το σημείο, να αναφέρουμε ότι η ερωτική σχέση του με την Λίλλιαν Χαριτάκη έφερε στον κόσμο την κόρη του Λίλλιαν - Κυριακή, το 1976. Ο Νικόλας ήταν ακριβώς το αντίθετο του τύπου ανθρώπου που ονομάζουμε «οικογενειάρχη», και έτσι αυτή η σχέση δεν οδηγήθηκε σε γάμο. Ζώντας έξω από τις συμβατικές κοινωνικές δομές, δεν υπηρέτησε την στρατιωτική του θητεία παίρνοντας απαλλαγή για ψυχολογικούς λόγους (στο απολυτήριο του αναφέρεται ακριβώς ως: «Ψυχωσική συνδρομή σχιζοφρενικού τύπου»).Για να εξασφαλίσει τα προς το ζην αλλά και για να μπορέσει να προωθήσει την δουλειά του, άνοιξε το 1983, ένα μικρό μαγαζί στην οδό Καλλιδρομίου 53, στα Εξάρχεια. Στο πίσω μέρος του μαγαζιού αυτού, υπήρχε ένα δωμάτιο όπου ήταν το σπίτι του Άσιμου. Στο μαγαζί αυτό πούλαγε βιβλία, παιχνίδια, κοσμήματα και αντικείμενα που έφτιαχναν διάφοροι φίλοι του αλλά και τις δικές του κασέτες με τα τραγούδια του που ηχογραφούσε σε στούντιο γνωστών του. Εκτός από αυτό το μικρό μαγαζάκι, το εμπόρευμα του το πουλούσε και στους δρόμους όπου γυρνούσε με ένα ποδήλατο, πάνω στο οποίο είχε προσαρμόσει ένα καφάσι. Πριν επιστρέψουμε στις κασέτες του, να αναφέρουμε ότι ο Νικόλας έγραψε και ένα βιβλίο, γύρω στο 1981, με τίτλο «Αναζητώντας Κροκανθρώπους». Το βιβλίο αυτό το έκδωσε και το κυκλοφόρησε ο ίδιος σε λίγα αντίτυπα. Στις κασέτες, λοιπόν, που ηχογραφούσε και πωλούσε μόνος του, έχει αποτυπωθεί το μεγαλύτερο μέρος της μουσικής καλλιτεχνικής δημιουργίας του Νικόλα του Άσιμου. Οι οκτώ αυτές κασέτες είναι:
000001 – Κασέτα με το βαρέλι (που για να βγει το σπάει)000002 – Είμαι παλιάνθρωπος000003 – Γιατί φοράς κλουβί000004 – Κλάστε ελευθέρως000005 – Ο σάλιαγκας000006 – Η ζαβολιά000007 – Πάλι στην ξεφτίλα000008 – Στο φανάρι του Διογένη
Η ιδιόμορφη αρίθμηση (με πέντε μηδενικά στην αρχή) των κασετών ήταν επιθυμία του ίδιου του δημιουργού. Στην κασέτα «000008 – Στο φανάρι του Διογένη» τραγουδά μαζί του η Σωτηρία Λεονάρδου που πρωταγωνίστησε στο «Ρεμπέτικο» του Κ. Φέρρη.Ο Άσιμος όμως έκανε και εμφάνιση στην δισκογραφία μέσω εταιριών. Η πρώτη τέτοια εμφάνιση είναι ο δίσκος «Ρωμιός - Μηχανισμός», το 1975. Ακολουθεί ο δίσκος «Νικόλας Άσιμος – Ξαναπές Ο» το 1982 στον οποίο συμμετέχουν η Χαρούλα Αλεξίου και ο Βασίλης Παπακωνσταντίνου. Τρίτη και τελευταία εμφάνιση του είναι στο δίσκο του Βασίλη Παπακωνσταντίνου «Χαιρετίσματα» το 1987, στον οποίο συμπεριλαμβάνονται τα εξής πέντε τραγούδια του Άσιμου: «Καταρρέω», «Αγαπάω κι αδιαφορώ», «Θα ‘ρθω να σε βρω», «Θα νικήσουμε» και «Ο σάλιαγκας κι ο μάλιαγκας».Σε ένα δρόμο καλλιτεχνικής δημιουργίας και συνεχούς διαμαρτυρίας για τα κακώς κείμενα της εποχής του περπατούσε ο Νικόλας Άσιμος. Στα τελευταία όμως μέτρα αυτού του δρόμου, αντιμετώπισε ψυχολογικά προβλήματα, τα οποία εντάθηκαν με την κατηγορία για βιασμό μιας κοπέλας, το 1987. Για την κατηγορία αυτή οδηγήθηκε στις φυλακές Κορυδαλλού από τις οποίες βγήκε με χρηματική εγγύηση. Με την δίκη να εκκρεμεί, η υπόθεση αυτή ανατέθηκε σε τακτικό ανακριτή για την διαλεύκανση της.Όλα αυτά φόρτισαν την ψυχή του Νικόλα. Μια ψυχή που εγκατέλειψε το σώμα του στις 17 Μαρτίου 1988. Αποφάσισε να τελειώσει ο ίδιος την 39χρονη πορεία του στον κόσμο, που «χρωμάτισε» με τους στίχους και την μουσική του. Το λιπόσαρκο σώμα του ιδιαίτερου αυτού καλλιτέχνη, αποχαιρέτησαν, με ένα τραγούδι του, συγγενείς και φίλοι στο νεκροταφείο της Καλλιθέας.
Παρακάτω θα βρείτε τους τίτλους των τραγουδιών του Νικόλα του Άσιμου στις οκτώ κασέτες που παρήγαγε και πουλούσε ο ίδιος:
000001 – Κασέτα με το βαρέλι (που για να βγει το σπάει)Την κυκλοφόρησε το 1978Πλευρά Α:1. Μηχανισμός2. Ρωμιός3. Παπάς4. Τιράντες5. Σιορ Ιδιοκτήτης6. Βαρέλι, πιάστηκα σκοινί κορδόνι7. Θα το δείξει ο καιρός
Πλευρά Β:1. Δεν πα να μας χτυπάν2. Θανάσαινα3. Έλα κουτέ (στίχοι Αργύρης Μαρνέρος)4. Καλέ στρατιώτη5. Σαν θα με καλέσει η πατρίδα6. Μην καρτεράτε7. Παράτα τα
000002 – Είμαι παλιάνθρωποςΤην κυκλοφόρησε το 1979Πλευρά Α:1. Ουλαλούμ (στίχοι Γιάννης Σκαρίμπας)2. Σαν τα παραμύθια3. Σχιζοφρενοβλαβίωση4. Η γαλανόλευκος
Πλευρά Β:1. Είμαστε τρομοκράτες2. Κουρδιστέ χαμάλη3. Να μην αρχίσεις να ξεφτάς4. Γιουσουρούμ
000003 – Γιατί φοράς κλουβίΤην κυκλοφόρησε το 1979Πλευρά Α:1. Της κολοφωτιάς2. Της επανάστασης3. Χαμογέλα
Πλευρά Β:1. Με μπαταρία2. Μόρο3. Μαραθωνοδρόμος (στίχοι Αργύρης Μαρνέρος)4. Ιδιαίτερος χαβάς
000004 – Κλάστε ελευθέρωςΤην κυκλοφόρησε το 1979Πλευρά Α:1. Πανηγύρι2. Ματογυάλια3. Την αντίσταση βαρέθηκα4. Μου λες πως σε παραμελώ (μουσική Νίκος Δεληγιάννης)
Πλευρά Β:1. Πουτσομουνοσονάτα - Αμανές Mουνακόπουτσα2. Στων συντρόφων μου τις μύτες3. Το φανάρι4. Παράτα τα
000005 – Ο σάλιαγκαςΤην κυκλοφόρησε το 1986Πλευρά Α:1. Καυσαεριώδεις θυμιάσεις (Η αρκούδα)2. Χάνι μπάνι3. Λάντζα γιόγκα4. Στην πιο σκληρή σου φάμπρικα5. Δεν αποκαρδιώθηκα6. Ο σάλιαγκας7. Καμιά φορά
Πλευρά Β:1. Δεν μου ‘χει μείνει φωνή2. Blues μπουζ3. Μου βγήκες στο μπαλκόνι4. Παξιμαδάκι5. Όλα τα ‘χαμε
000006 – Η ζαβολιάΤην κυκλοφόρησε το 1986Πλευρά Α:1. Σταυραϊτέ2. Τη φάτσα μου την έδειξαν3. Θα σου κλέψω το σακάκι4. Ο άτριχος πίθηκος5. Στο φαλημέντο
Πλευρά Β:1. Τα αδιέξοδα σου2. Πινακωτή3. Ο μπουμπούνας4. Η ζαβολιά5. Βενσερέμος6. Όλοι δηλώνετε ιδιότητα
000007 – Πάλι στην ξεφτίλαΤην κυκλοφόρησε το 1986Πλευρά Α:1. Είσαι παιδί ωραίο2. Τα βλαχαδερά3. Δωμάτιο στο Άμστερνταμ4. Ούζα5. Τι πα να πει γυναίκα6. Πάλι στην ξεφτίλα
Πλευρά Β:1. Τραβεστί2. Μάρα3. Σε ζελοφάν4. Σα το Δευκαλίωνα5. Πως θες να πάμε μαζί
000008 – Στο φανάρι του ΔιογένηΤην κυκλοφόρησε το 1987Πλευρά Α:1. Μπαγάσας2. Πανηγύρι3. Ουλαλούμ (στίχοι Γιάννης Σκαρίμπας)4. Λίνα5. Δεν θέλω καρδιά μου να κλαις6. Τρομοκράτες
Πλευρά Β:1. Πας φιρί - φιρί2. Ωιμέ3. Εγώ με τις ιδέες μου4. Μπαταρία5. Γιουσουρούμ6. Πολεμάτε κοιμισμένα7. Το φανάρι του Διογένη
«Αναζητώντας Κροκανθρώπους», του Νικόλα Άσιμου Στα μέσα της δεκαετίας του ’80, έκανα κι εγώ ως έφηβη την επανάσταση μου. Επανάσταση του καναπέ βέβαια, αλλά αυτό δεν είναι κάτι που πρέπει να το πούμε (θα είναι το μυστικό μας – ΟΜΕΡΤΑ που λένε και οι γείτονες εκ δυσμάς). Προσπάθησα να γνωρίζω τι συμβαίνει στον αναρχικό χώρο εκείνη την εποχή. Γνώριζα μόνο ένα όνομα: Νικόλας Άσιμος. Αργότερα, και προσχωρώντας βαθύτερα στον αναρχικό χώρο έμαθα και ένα τραγούδι του: «Μπαγάσας» (είχα τουλάχιστον την τσίπα να μάθω και τα λόγια, όχι μόνο τον τίτλο).
Αφήνω πίσω τις αγορές και τα παζάρια.Θέλω να τρέξω στις καλαμιές και τα λιβάδια.Να ξαναγίνω καβαλάρης και ξαναέλα να με πάρεις ουρανέ.Για δεν υπήρξα κατεργάρης,και την χρειάζομαι τη χάρη σου μωρέ.
Ρε μπαγάσα, περνάς καλά κει πάνω.Μιαν ανάσα γυρεύω για να γιάνω.
Πως θα μπορούσα όμως να μάθω για τον Νικόλα αν δεν διάβαζα το βιβλίο του «Αναζητώντας Κροκανθρώπους»; Ένα βιβλίο που έγραψε και κυκλοφόρησε ο ίδιος το 1981. Τότε το βιβλίο κυκλοφορούσε με δυσκολία (δεν είχε την υποστήριξη εκδοτικών οίκων) αλλά αρκετοί κατάφεραν να το βρουν και περισσότεροι κατάφεραν να το διαβάσουν. Έτσι ένα αντίτυπο, χέρι με χέρι ξέπεσε και στα δικά μου χέρια, που λέει και ο ποιητής.Αυτό που σε ξαφνιάζει για μια στιγμή στην αρχή είναι ότι αναφέρονται δύο συγγραφείς: ο Νικόλας Άσιμος και ο Σαλόκιν Σόμισα. Μάλιστα υπάρχει και μια αφιέρωση του πρώτου προς τον δεύτερο που λέει: «Τούτο το βιβλίο το αφιερώνω στον Σαλόκιν Σόμισα, στον άνθρωπο που μούδωσε τη γνώση στο να κάτσω να το γράψω και να το τυπώσω». Μετά βέβαια παρατηρείς ότι το «Σαλόκιν Σόμισα» είναι το «Νικόλας Άσιμος», γραμμένο ανάποδα! Ναι, όντως έχεις κάτι του Νικόλα στα χέρια σου. Ας ξεκινήσουμε όμως την ανάγνωση…
Δεν το πιστεύω, να με χλευάζεις,σαν σε χαζεύω, δε χαμπαριάζεις,πρότεινε μου κάποια λύση,δε θα σου παρακοστίσει.Και θα σου φτιάχνω τραγουδάκια,με τα πιο όμορφα στιχάκια στο ρεφρέν.Για το χαμένο μου αγώνα,που τ’ αστεράκια μείναν μόνα να το κλαιν.
Στις αρχές του βιβλίου ο Νικόλας ξεκαθαρίζει πως αντιλαμβάνεται ο ίδιος τον εαυτό του. Χαρακτηριστικά αναφέρει:«Συχνά σα με ρωτούσανε αν είμαι καλλιτέχνης εγώ απάνταγα πως ναι, αλλά δεν κάνω τέχνη. Προσπαθώ να δημιουργήσω τις συνθήκες για να κάνουμε και τέχνη». Και όντως αυτό έκανε σε όλη του την ζωή. Χρησιμοποιούσε την μουσική σαν ένα όχημα. Ένα όχημα πάνω στο οποίο φόρτωνε τις ιδέες, τις εμπειρίες και τις αγωνίες του και τις μοίραζε στον κόσμο. Έκανε τέχνη όχι για να κάνει τέχνη αλλά για να αλλάξει αυτούς που γίνονταν κοινωνοί της τέχνης του.Αυτό προσπάθησε να κάνει και με το βιβλίο του. Μας ταξιδεύει σε μια περίοδο της ζωής του που αρχίζει με τα φοιτητικά του χρόνια στην Θεσσαλονίκη και τελειώνει στις αρχές της δεκαετίας του ’80 που κυκλοφόρησε το βιβλίο. Μας ταξιδεύει γράφοντας στίχους από τα τραγούδια του, περιγράφοντας περιστατικά από την ζωή του και χαρίζοντας μας μερικές από τις ιδέες και τους προβληματισμούς του.
Αφήνω πίσω το σαματά και τους ανθρώπους.Έχω χορτάσει κατραπακιές και ψάχνω τρόπους.
Αναρχικός ο Νικόλας, με την κανονική έννοια του όρου και όχι με αυτήν που τείνει να λάβει τα τελευταία χρόνια. Πως αντιλαμβάνεται ο ίδιος τους νόμους; Αναφέρει σε κάποιο σημείο:«Όπως και τότες που θυμάμαι μπήκα μια φορά στον ηλεκτρικό καπνίζοντας τσιγάρο. Πετάγεται μια κλώσσα, μια καρακάξα γκιόσα και μου λέει να το σβύσω γιατί απαγορεύεται. "Κυρία μου", της λέω, “εάν σας ενοχλεί το τσιγάρο θα το σβύσω, γιατί δε θα τόθελα ποτέ να ενοχλώ το διπλανό, αλλά ετούτο το 'απαγορεύεται' ποτέ δεν το κατάλαβα, ποτέ μου δε το χώνεψα. Καθότι το μυαλό μου είναι λειψό και φτάνει μέχρι τόσο”. "Απαγορεύεται", μου λέει, "Είναι διαταγή εκ της Αστυνομίας", και "θα καλέσω την Αστυνομία, χίπυ, αλήτη, γύφτε βρωμερέ. Και μίασμα της κοινωνίας».Θέλει να κάνει κάτι επειδή το επιλέγει ο ίδιος και έχοντας κατά νου ότι η ελευθερία του ενός, σταματά εκεί που αρχίζει η ελευθερία του άλλου. Στους νόμους δεν έτρεφε όπως είδαμε και ιδιαίτερη εκτίμηση. Ιδιαίτερη εκτίμηση όμως δεν έτρεφε και για την πλειοψηφία των συνανθρώπων του. Να πως μας το φανερώνει ο ίδιος:«Τα ζώα μπορεί να φωνάζουνε και να μπλακώνονται στις μπουνιές. Ποτέ όμως δε χρησιμοποιούν τη σπιουνιά, τους μπάτσους, ή άλλα συγγενή ζώα για να λύσουν τις προσωπικές τους διαφορές, πράγμα που συνηθίζεται στην κοινωνία των ανθρώπων, που δεν είναι δυστυχώς ζώα. Η κοινωνία των ανδρών είναι σιχαμερή. Η κοινωνία των γυναικών το ίδιο. Ζήτω η κοινωνία των παιδιών και των ζώων όχι όλων. Αυτών που δεν έχουν αποχτήσει ακόμη ανθρώπινες συνήθειες».
Πως να ξεφύγω από τη μοίρα,κι έχω μέσα μου πλημμύρα ουρανέ.Για δεν υπήρξα κατεργάρης,και θα το θες να με φλερτάρεις γαλανέ.
Πηγή γνώσεων για την ζωή του Άσιμου το βιβλίο του αλλά και για τα καλλιτεχνικά δρώμενα της εποχής. Μας μιλά για το «Μουσικό Θέατρο Φτώχειας», ένα σχήμα που θα ανέβαζε παραστάσεις στο «Ζωντανό Καφενείο» το Νοέμβρη του 1974. Τρεις παραστάσεις κατάφεραν να παίξουν γιατί τσακώθηκαν και το διαλύσανε. Ο Νικόλας όμως μας μεταφέρει τους διαλόγους του έργου και έτσι κατάφερε να «παίζεται» κάθε φορά που κάποιος διαβάζει το βιβλίο του.Λίγο παρακάτω μας μιλά για το «Πολιτικό Καφενείο». Έτσι ονόμασαν την ομάδα τους μερικοί καλλιτέχνες που έδιναν δωρεάν παραστάσεις σε γειτονιές της Αθήνας, σε εκδηλώσεις, αλλά και σε απεργίες προσπαθώντας να δημιουργήσουν τις συνθήκες ώστε να μπορούν να κάνουν τέχνη.
Ρε μπαγάσα περνάς καλά κει πάνω.Κάνε πάσα καμιά ματιά και χάμω.Κει που κοιμάσαι και αρμενίζεις,ξάφνου αστράφτεις και μπουμπουνίζεις.Κι ότι σου 'ρθει κατεβάζεις,μη θαρρείς πως με ταράζεις.
Αναρχικός ο Νικόλας ο Άσιμος αλλά και ειρηνιστής. Δεν θεωρούσε την άσκηση βίας ως την λύση των προβλημάτων. Μια και μοναδική φορά «απείλησε με όπλο» συνανθρώπους του, τον Μάιο του 1978. Ας τα πει όμως ο ίδιος καλύτερα:«Όπως τότε που πήγαιναν τον Κυρίτση στον Ανακριτή (για κείνα τα 8 μπουκάλια) έτσι έλεγα εγώ και δε θα μας χώσουνε και μέσα για 8 μπουκάλια. Και πήγα μ’ ένα πλαστικό αυτόματο που έκανε βζουν-βζουν (ήταν απ' αυτά τα διαστημικά). Και πέφταν κάτω Ασφαλίτες και Δημοσιογράφοι όταν γονάτισα στα ξαφνικά και πυροβόλαγα...».
Γιατί σου φτιάχνω τραγουδάκια,με τα πιο όμορφα στιχάκια στο ρεφρέν.Για το χαμένο μου αγώναπου τ' αστεράκια μείναν μόνα να τον κλαιν.
Θα ‘θελα να κλείσω αυτή την αναφορά στο βιβλίο «Αναζητώντας Κροκανθρώπους» του Νικόλα του Άσιμου με δύο στροφές από δύο ποιήματα – τραγούδια του. Η πρώτη από το «Το Βαρέλι» επειδή είναι πολύ εύστοχη και η δεύτερη από το «Μπαταρία», έτσι για αντίο στον Νικόλα.
«Ωνάσης σημαίνει να πας στα μπουζούκια, να τα σπας αγκαλιά με τον Τέλη το Σαβάλας και να κάθεσαι μετά στο Κολωνάκι στις κοσμικές ταβέρνες, και να τρως λαϊκώτατα σκορδαλιά».
«Για κοιτάξτε με σακάτη - ένα έχω μόνο μάτι.Μου ρουφήξατε το αίμα - μα αλογόκριτο έχω βλέμμα.Αποφασισμένος πάντα - στην προσωπική μου μπάντα.Την ψυχή μου δεν πουλάω - και το δρόμο μου τραβάω.»
Σημείωση: Οι στίχοι ανάμεσα στο κείμενο είναι από το τραγούδι του Νικόλα: "Μπαγάσας".
000001 – Κασέτα με το βαρέλι (που για να βγει το σπάει)000002 – Είμαι παλιάνθρωπος000003 – Γιατί φοράς κλουβί000004 – Κλάστε ελευθέρως000005 – Ο σάλιαγκας000006 – Η ζαβολιά000007 – Πάλι στην ξεφτίλα000008 – Στο φανάρι του Διογένη
Η ιδιόμορφη αρίθμηση (με πέντε μηδενικά στην αρχή) των κασετών ήταν επιθυμία του ίδιου του δημιουργού. Στην κασέτα «000008 – Στο φανάρι του Διογένη» τραγουδά μαζί του η Σωτηρία Λεονάρδου που πρωταγωνίστησε στο «Ρεμπέτικο» του Κ. Φέρρη.Ο Άσιμος όμως έκανε και εμφάνιση στην δισκογραφία μέσω εταιριών. Η πρώτη τέτοια εμφάνιση είναι ο δίσκος «Ρωμιός - Μηχανισμός», το 1975. Ακολουθεί ο δίσκος «Νικόλας Άσιμος – Ξαναπές Ο» το 1982 στον οποίο συμμετέχουν η Χαρούλα Αλεξίου και ο Βασίλης Παπακωνσταντίνου. Τρίτη και τελευταία εμφάνιση του είναι στο δίσκο του Βασίλη Παπακωνσταντίνου «Χαιρετίσματα» το 1987, στον οποίο συμπεριλαμβάνονται τα εξής πέντε τραγούδια του Άσιμου: «Καταρρέω», «Αγαπάω κι αδιαφορώ», «Θα ‘ρθω να σε βρω», «Θα νικήσουμε» και «Ο σάλιαγκας κι ο μάλιαγκας».Σε ένα δρόμο καλλιτεχνικής δημιουργίας και συνεχούς διαμαρτυρίας για τα κακώς κείμενα της εποχής του περπατούσε ο Νικόλας Άσιμος. Στα τελευταία όμως μέτρα αυτού του δρόμου, αντιμετώπισε ψυχολογικά προβλήματα, τα οποία εντάθηκαν με την κατηγορία για βιασμό μιας κοπέλας, το 1987. Για την κατηγορία αυτή οδηγήθηκε στις φυλακές Κορυδαλλού από τις οποίες βγήκε με χρηματική εγγύηση. Με την δίκη να εκκρεμεί, η υπόθεση αυτή ανατέθηκε σε τακτικό ανακριτή για την διαλεύκανση της.Όλα αυτά φόρτισαν την ψυχή του Νικόλα. Μια ψυχή που εγκατέλειψε το σώμα του στις 17 Μαρτίου 1988. Αποφάσισε να τελειώσει ο ίδιος την 39χρονη πορεία του στον κόσμο, που «χρωμάτισε» με τους στίχους και την μουσική του. Το λιπόσαρκο σώμα του ιδιαίτερου αυτού καλλιτέχνη, αποχαιρέτησαν, με ένα τραγούδι του, συγγενείς και φίλοι στο νεκροταφείο της Καλλιθέας.
Παρακάτω θα βρείτε τους τίτλους των τραγουδιών του Νικόλα του Άσιμου στις οκτώ κασέτες που παρήγαγε και πουλούσε ο ίδιος:
000001 – Κασέτα με το βαρέλι (που για να βγει το σπάει)Την κυκλοφόρησε το 1978Πλευρά Α:1. Μηχανισμός2. Ρωμιός3. Παπάς4. Τιράντες5. Σιορ Ιδιοκτήτης6. Βαρέλι, πιάστηκα σκοινί κορδόνι7. Θα το δείξει ο καιρός
Πλευρά Β:1. Δεν πα να μας χτυπάν2. Θανάσαινα3. Έλα κουτέ (στίχοι Αργύρης Μαρνέρος)4. Καλέ στρατιώτη5. Σαν θα με καλέσει η πατρίδα6. Μην καρτεράτε7. Παράτα τα
000002 – Είμαι παλιάνθρωποςΤην κυκλοφόρησε το 1979Πλευρά Α:1. Ουλαλούμ (στίχοι Γιάννης Σκαρίμπας)2. Σαν τα παραμύθια3. Σχιζοφρενοβλαβίωση4. Η γαλανόλευκος
Πλευρά Β:1. Είμαστε τρομοκράτες2. Κουρδιστέ χαμάλη3. Να μην αρχίσεις να ξεφτάς4. Γιουσουρούμ
000003 – Γιατί φοράς κλουβίΤην κυκλοφόρησε το 1979Πλευρά Α:1. Της κολοφωτιάς2. Της επανάστασης3. Χαμογέλα
Πλευρά Β:1. Με μπαταρία2. Μόρο3. Μαραθωνοδρόμος (στίχοι Αργύρης Μαρνέρος)4. Ιδιαίτερος χαβάς
000004 – Κλάστε ελευθέρωςΤην κυκλοφόρησε το 1979Πλευρά Α:1. Πανηγύρι2. Ματογυάλια3. Την αντίσταση βαρέθηκα4. Μου λες πως σε παραμελώ (μουσική Νίκος Δεληγιάννης)
Πλευρά Β:1. Πουτσομουνοσονάτα - Αμανές Mουνακόπουτσα2. Στων συντρόφων μου τις μύτες3. Το φανάρι4. Παράτα τα
000005 – Ο σάλιαγκαςΤην κυκλοφόρησε το 1986Πλευρά Α:1. Καυσαεριώδεις θυμιάσεις (Η αρκούδα)2. Χάνι μπάνι3. Λάντζα γιόγκα4. Στην πιο σκληρή σου φάμπρικα5. Δεν αποκαρδιώθηκα6. Ο σάλιαγκας7. Καμιά φορά
Πλευρά Β:1. Δεν μου ‘χει μείνει φωνή2. Blues μπουζ3. Μου βγήκες στο μπαλκόνι4. Παξιμαδάκι5. Όλα τα ‘χαμε
000006 – Η ζαβολιάΤην κυκλοφόρησε το 1986Πλευρά Α:1. Σταυραϊτέ2. Τη φάτσα μου την έδειξαν3. Θα σου κλέψω το σακάκι4. Ο άτριχος πίθηκος5. Στο φαλημέντο
Πλευρά Β:1. Τα αδιέξοδα σου2. Πινακωτή3. Ο μπουμπούνας4. Η ζαβολιά5. Βενσερέμος6. Όλοι δηλώνετε ιδιότητα
000007 – Πάλι στην ξεφτίλαΤην κυκλοφόρησε το 1986Πλευρά Α:1. Είσαι παιδί ωραίο2. Τα βλαχαδερά3. Δωμάτιο στο Άμστερνταμ4. Ούζα5. Τι πα να πει γυναίκα6. Πάλι στην ξεφτίλα
Πλευρά Β:1. Τραβεστί2. Μάρα3. Σε ζελοφάν4. Σα το Δευκαλίωνα5. Πως θες να πάμε μαζί
000008 – Στο φανάρι του ΔιογένηΤην κυκλοφόρησε το 1987Πλευρά Α:1. Μπαγάσας2. Πανηγύρι3. Ουλαλούμ (στίχοι Γιάννης Σκαρίμπας)4. Λίνα5. Δεν θέλω καρδιά μου να κλαις6. Τρομοκράτες
Πλευρά Β:1. Πας φιρί - φιρί2. Ωιμέ3. Εγώ με τις ιδέες μου4. Μπαταρία5. Γιουσουρούμ6. Πολεμάτε κοιμισμένα7. Το φανάρι του Διογένη
«Αναζητώντας Κροκανθρώπους», του Νικόλα Άσιμου Στα μέσα της δεκαετίας του ’80, έκανα κι εγώ ως έφηβη την επανάσταση μου. Επανάσταση του καναπέ βέβαια, αλλά αυτό δεν είναι κάτι που πρέπει να το πούμε (θα είναι το μυστικό μας – ΟΜΕΡΤΑ που λένε και οι γείτονες εκ δυσμάς). Προσπάθησα να γνωρίζω τι συμβαίνει στον αναρχικό χώρο εκείνη την εποχή. Γνώριζα μόνο ένα όνομα: Νικόλας Άσιμος. Αργότερα, και προσχωρώντας βαθύτερα στον αναρχικό χώρο έμαθα και ένα τραγούδι του: «Μπαγάσας» (είχα τουλάχιστον την τσίπα να μάθω και τα λόγια, όχι μόνο τον τίτλο).
Αφήνω πίσω τις αγορές και τα παζάρια.Θέλω να τρέξω στις καλαμιές και τα λιβάδια.Να ξαναγίνω καβαλάρης και ξαναέλα να με πάρεις ουρανέ.Για δεν υπήρξα κατεργάρης,και την χρειάζομαι τη χάρη σου μωρέ.
Ρε μπαγάσα, περνάς καλά κει πάνω.Μιαν ανάσα γυρεύω για να γιάνω.
Πως θα μπορούσα όμως να μάθω για τον Νικόλα αν δεν διάβαζα το βιβλίο του «Αναζητώντας Κροκανθρώπους»; Ένα βιβλίο που έγραψε και κυκλοφόρησε ο ίδιος το 1981. Τότε το βιβλίο κυκλοφορούσε με δυσκολία (δεν είχε την υποστήριξη εκδοτικών οίκων) αλλά αρκετοί κατάφεραν να το βρουν και περισσότεροι κατάφεραν να το διαβάσουν. Έτσι ένα αντίτυπο, χέρι με χέρι ξέπεσε και στα δικά μου χέρια, που λέει και ο ποιητής.Αυτό που σε ξαφνιάζει για μια στιγμή στην αρχή είναι ότι αναφέρονται δύο συγγραφείς: ο Νικόλας Άσιμος και ο Σαλόκιν Σόμισα. Μάλιστα υπάρχει και μια αφιέρωση του πρώτου προς τον δεύτερο που λέει: «Τούτο το βιβλίο το αφιερώνω στον Σαλόκιν Σόμισα, στον άνθρωπο που μούδωσε τη γνώση στο να κάτσω να το γράψω και να το τυπώσω». Μετά βέβαια παρατηρείς ότι το «Σαλόκιν Σόμισα» είναι το «Νικόλας Άσιμος», γραμμένο ανάποδα! Ναι, όντως έχεις κάτι του Νικόλα στα χέρια σου. Ας ξεκινήσουμε όμως την ανάγνωση…
Δεν το πιστεύω, να με χλευάζεις,σαν σε χαζεύω, δε χαμπαριάζεις,πρότεινε μου κάποια λύση,δε θα σου παρακοστίσει.Και θα σου φτιάχνω τραγουδάκια,με τα πιο όμορφα στιχάκια στο ρεφρέν.Για το χαμένο μου αγώνα,που τ’ αστεράκια μείναν μόνα να το κλαιν.
Στις αρχές του βιβλίου ο Νικόλας ξεκαθαρίζει πως αντιλαμβάνεται ο ίδιος τον εαυτό του. Χαρακτηριστικά αναφέρει:«Συχνά σα με ρωτούσανε αν είμαι καλλιτέχνης εγώ απάνταγα πως ναι, αλλά δεν κάνω τέχνη. Προσπαθώ να δημιουργήσω τις συνθήκες για να κάνουμε και τέχνη». Και όντως αυτό έκανε σε όλη του την ζωή. Χρησιμοποιούσε την μουσική σαν ένα όχημα. Ένα όχημα πάνω στο οποίο φόρτωνε τις ιδέες, τις εμπειρίες και τις αγωνίες του και τις μοίραζε στον κόσμο. Έκανε τέχνη όχι για να κάνει τέχνη αλλά για να αλλάξει αυτούς που γίνονταν κοινωνοί της τέχνης του.Αυτό προσπάθησε να κάνει και με το βιβλίο του. Μας ταξιδεύει σε μια περίοδο της ζωής του που αρχίζει με τα φοιτητικά του χρόνια στην Θεσσαλονίκη και τελειώνει στις αρχές της δεκαετίας του ’80 που κυκλοφόρησε το βιβλίο. Μας ταξιδεύει γράφοντας στίχους από τα τραγούδια του, περιγράφοντας περιστατικά από την ζωή του και χαρίζοντας μας μερικές από τις ιδέες και τους προβληματισμούς του.
Αφήνω πίσω το σαματά και τους ανθρώπους.Έχω χορτάσει κατραπακιές και ψάχνω τρόπους.
Αναρχικός ο Νικόλας, με την κανονική έννοια του όρου και όχι με αυτήν που τείνει να λάβει τα τελευταία χρόνια. Πως αντιλαμβάνεται ο ίδιος τους νόμους; Αναφέρει σε κάποιο σημείο:«Όπως και τότες που θυμάμαι μπήκα μια φορά στον ηλεκτρικό καπνίζοντας τσιγάρο. Πετάγεται μια κλώσσα, μια καρακάξα γκιόσα και μου λέει να το σβύσω γιατί απαγορεύεται. "Κυρία μου", της λέω, “εάν σας ενοχλεί το τσιγάρο θα το σβύσω, γιατί δε θα τόθελα ποτέ να ενοχλώ το διπλανό, αλλά ετούτο το 'απαγορεύεται' ποτέ δεν το κατάλαβα, ποτέ μου δε το χώνεψα. Καθότι το μυαλό μου είναι λειψό και φτάνει μέχρι τόσο”. "Απαγορεύεται", μου λέει, "Είναι διαταγή εκ της Αστυνομίας", και "θα καλέσω την Αστυνομία, χίπυ, αλήτη, γύφτε βρωμερέ. Και μίασμα της κοινωνίας».Θέλει να κάνει κάτι επειδή το επιλέγει ο ίδιος και έχοντας κατά νου ότι η ελευθερία του ενός, σταματά εκεί που αρχίζει η ελευθερία του άλλου. Στους νόμους δεν έτρεφε όπως είδαμε και ιδιαίτερη εκτίμηση. Ιδιαίτερη εκτίμηση όμως δεν έτρεφε και για την πλειοψηφία των συνανθρώπων του. Να πως μας το φανερώνει ο ίδιος:«Τα ζώα μπορεί να φωνάζουνε και να μπλακώνονται στις μπουνιές. Ποτέ όμως δε χρησιμοποιούν τη σπιουνιά, τους μπάτσους, ή άλλα συγγενή ζώα για να λύσουν τις προσωπικές τους διαφορές, πράγμα που συνηθίζεται στην κοινωνία των ανθρώπων, που δεν είναι δυστυχώς ζώα. Η κοινωνία των ανδρών είναι σιχαμερή. Η κοινωνία των γυναικών το ίδιο. Ζήτω η κοινωνία των παιδιών και των ζώων όχι όλων. Αυτών που δεν έχουν αποχτήσει ακόμη ανθρώπινες συνήθειες».
Πως να ξεφύγω από τη μοίρα,κι έχω μέσα μου πλημμύρα ουρανέ.Για δεν υπήρξα κατεργάρης,και θα το θες να με φλερτάρεις γαλανέ.
Πηγή γνώσεων για την ζωή του Άσιμου το βιβλίο του αλλά και για τα καλλιτεχνικά δρώμενα της εποχής. Μας μιλά για το «Μουσικό Θέατρο Φτώχειας», ένα σχήμα που θα ανέβαζε παραστάσεις στο «Ζωντανό Καφενείο» το Νοέμβρη του 1974. Τρεις παραστάσεις κατάφεραν να παίξουν γιατί τσακώθηκαν και το διαλύσανε. Ο Νικόλας όμως μας μεταφέρει τους διαλόγους του έργου και έτσι κατάφερε να «παίζεται» κάθε φορά που κάποιος διαβάζει το βιβλίο του.Λίγο παρακάτω μας μιλά για το «Πολιτικό Καφενείο». Έτσι ονόμασαν την ομάδα τους μερικοί καλλιτέχνες που έδιναν δωρεάν παραστάσεις σε γειτονιές της Αθήνας, σε εκδηλώσεις, αλλά και σε απεργίες προσπαθώντας να δημιουργήσουν τις συνθήκες ώστε να μπορούν να κάνουν τέχνη.
Ρε μπαγάσα περνάς καλά κει πάνω.Κάνε πάσα καμιά ματιά και χάμω.Κει που κοιμάσαι και αρμενίζεις,ξάφνου αστράφτεις και μπουμπουνίζεις.Κι ότι σου 'ρθει κατεβάζεις,μη θαρρείς πως με ταράζεις.
Αναρχικός ο Νικόλας ο Άσιμος αλλά και ειρηνιστής. Δεν θεωρούσε την άσκηση βίας ως την λύση των προβλημάτων. Μια και μοναδική φορά «απείλησε με όπλο» συνανθρώπους του, τον Μάιο του 1978. Ας τα πει όμως ο ίδιος καλύτερα:«Όπως τότε που πήγαιναν τον Κυρίτση στον Ανακριτή (για κείνα τα 8 μπουκάλια) έτσι έλεγα εγώ και δε θα μας χώσουνε και μέσα για 8 μπουκάλια. Και πήγα μ’ ένα πλαστικό αυτόματο που έκανε βζουν-βζουν (ήταν απ' αυτά τα διαστημικά). Και πέφταν κάτω Ασφαλίτες και Δημοσιογράφοι όταν γονάτισα στα ξαφνικά και πυροβόλαγα...».
Γιατί σου φτιάχνω τραγουδάκια,με τα πιο όμορφα στιχάκια στο ρεφρέν.Για το χαμένο μου αγώναπου τ' αστεράκια μείναν μόνα να τον κλαιν.
Θα ‘θελα να κλείσω αυτή την αναφορά στο βιβλίο «Αναζητώντας Κροκανθρώπους» του Νικόλα του Άσιμου με δύο στροφές από δύο ποιήματα – τραγούδια του. Η πρώτη από το «Το Βαρέλι» επειδή είναι πολύ εύστοχη και η δεύτερη από το «Μπαταρία», έτσι για αντίο στον Νικόλα.
«Ωνάσης σημαίνει να πας στα μπουζούκια, να τα σπας αγκαλιά με τον Τέλη το Σαβάλας και να κάθεσαι μετά στο Κολωνάκι στις κοσμικές ταβέρνες, και να τρως λαϊκώτατα σκορδαλιά».
«Για κοιτάξτε με σακάτη - ένα έχω μόνο μάτι.Μου ρουφήξατε το αίμα - μα αλογόκριτο έχω βλέμμα.Αποφασισμένος πάντα - στην προσωπική μου μπάντα.Την ψυχή μου δεν πουλάω - και το δρόμο μου τραβάω.»
Σημείωση: Οι στίχοι ανάμεσα στο κείμενο είναι από το τραγούδι του Νικόλα: "Μπαγάσας".
ΤΙ ΜΠΟΡΩ,,,
Μπορείς να αγοράσεις ένα σπίτι, ...... αλλά όχι την εστία.Μπορείς να αγοράσεις ένα κρεβάτι, ...... αλλά όχι τον ύπνο.Μπορείς να αγοράσεις ένα ρολόι, ....... αλλά όχι το χρόνο.Μπορείς να αγοράσεις ένα βιβλίο, ..... αλλά όχι την γνώση.Μπορείς να αγοράσεις μια θέση, ...... αλλά όχι το σεβασμό.Μπορείς να αγοράσεις τον γιατρό, ..... αλλά όχι την υγεία.Μπορείς να αγοράσεις την ψυχή, ..... αλλά όχι την ζωή.Μπορείς να αγοράσεις το σεξ, ........ αλλά όχι την αγάπη.
ΑΝ ΕΙΧΑΜΕ ΛΙΓΗ ΑΥΤΟΓΝΩΣΙΑ
ΣΕ διαγωνισμό που έγινε στην Ουάσινγκτον πρίν από περίπου 15 χρόνια για τον καταλληλότερο χαρακτηρισμό ενός λαού, εκείνου που θα παρουσιάζει καλύτερα την ψυχολογία του, πήραν μέρος περίπου ένα εκατομμύριο άτομα. Δεκαπενταμελής επιτροπή από επιστήμονες επέλεξε ομόφωνα και βράβευσε τον δικαστή Ν. Κέλλυ για τον επιτυχημένο χαρακτηρισμό του Έλληνα. "Μπροστά στο δικαστήριο της αδέκαστης ιστορίας, γράφει ο δικαστής, ο Ελληνας αποκαλύφθηκε πάντοτε κατώτερος από τις περιστάσεις, αν και από διανοητική άποψη, κατείχε πάντοτε τα πρωτεία. Ο Ελληνας είναι ευφυέστατος αλλά και εγωιστής, δραστήριος αλλά και αμέθοδος, φιλότιμος αλλά γεμάτος προλήψεις, θερμόαιμος, ανυπόμονος αλλά και πολεμιστής. Εκτισε τον Παρθενώνα και αφού μέθυσε από την αίγλη του, τον άφησε αργότερα να γίνει στόχος των έριδων, ανέδειξε τον Σωκράτη για να τον δηλητηριάσει, θαύμασε τον Θεμιστοκλή για να τον εξορίσει, υπηρέτησε τον Αριστοτέλη για να τον καταδιώξει, γέννησε τον Βενιζέλο για να τον δολοφονήσει. Εκτισε το Βυζάντιο για να το εκτουρκίσει, έφερε το '21 για να το διακυβεύσει, δημιούργησε το 1909 για να το λησμονήσει. Τριπλασίασε την Ελλάδα και παραλίγο να τη θάψει. Κόπτεται τη μία στιγμή για την αλήθεια και την άλλη μισεί αυτόν που αρνιέται να υπηρετήσει το ψέμα. Παράξενο πλάσμα, ατίθασο, περίεργο, εγωπαθές και σοφόμωρο, ο Ελληνας. Λυπηθείτε τον, θαυμάστε τον αν θέλετε. Κι αν μπορείτε προσπαθήστε να τον ταξινομήσετε". Θά άλλαζε έστω και μία γραμμή σήμερα???
ΓΙΑΤΙ ΓΟΥΣΤΑΡΟΥΜΕ ΠΟΥ ΕΙΜΑΣΤΕ ΕΛΛΗΝΕΣ !!!!!!
ΓΙΑΤΙ ΓΟΥΣΤΑΡΟΥΜΕ ΠΟΥ ΕΙΜΑΣΤΕ ΕΛΛΗΝΕΣ !!!!!!Γιατί έχουμε θάλασσα να την πιεις στο ποτήριΓιατί μπροστά στο ρεβανί τι να μας πει το μιλφέιγΓιατί το καρπούζι το αγοράζουμε ολόκληρο και όχι σε φέτεςΓιατί «καμάκι» και «σουβλάκι» είναι το πρώτο ποίημα που μαθαίνουμεΓιατί τους μεζέδες που συνοδεύουν το τσιπουράκι δεν τους φτάνει κανένα «ορντέβρ»Γιατί στην Ελλάδα κάθε νύχτα τελειώνει το επόμενο πρωίΓιατί «λουλουδοπόλεμος» δεν υπάρχει σε καμιά άλλη χώραΓιατί πίνουμε κι ένα ποτηράκι παραπάνω χωρίς να μας πίνειΓΙΑΤΙ ΓΟΥΣΤΑΡΟΥΜΕ ΠΟΥ ΕΙΜΑΣΤΕ ΕΛΛΗΝΕΣ !!!!!!Γιατί μπορούμε να απολαύσουμε τον καφέ μας με τσιγάρο. Όχι να τον πιούμε σφηνάκι και να πάμε να καπνίσουμε κρυφά στο σπίτι μαςΓιατί το φλερτ είναι το εθνικό μας χόμπιΓιατί στην Ελλάδα όλοι βρίζουμε το Δημόσιο και ταυτόχρονα σκοτωνόμαστε για μια θέση εκείΓιατί έχουμε δεν έχουμε λεφτά, ένα μπουζουκάκι θα το πάμεΓιατί έχουμε νοοτροπία «και αύριο μέρα είναι»Γιατί όταν μπαίνουμε σε λεωφορείο κάνουμε τα πάντα για να βρούμε θέση να καθίσουμεΓιατί δεν το παίζουμε ψευτοπουριτανοί. Τις «λαδιές» μας τις κάνουμε με θράσοςΓΙΑΤΙ ΓΟΥΣΤΑΡΟΥΜΕ ΠΟΥ ΕΙΜΑΣΤΕ ΕΛΛΗΝΕΣ !!!!!!Γιατί είμαστε πρώτοι στο φανάρι και κορνάρουμε τον εαυτό μας από συνήθειαΓιατί ξέρουμε καλύτερα να ξοδεύουμε παρά να αποταμιεύουμεΓιατί δε μοιραζόμαστε τη βενζίνη στο αυτοκίνητό μας με αυτούς που βάζουμε μέσαΓιατί δεν κάνουμε ποτέ επίσκεψη «με άδεια χέρια»Γιατί η λέξη «κερνάω» υπάρχει στο λεξιλόγιό μαςΓιατί άντε να εξηγήσεις στον ξένο τι σημαίνει «καψούρα»Γιατί βράζει το αίμα μαςΓιατί στην Ελλάδα η οικογένεια έχει ακόμα αξίαΓιατί κατά βάθος...είμαστε καλά παιδιάΓΙΑΤΙ ΓΟΥΣΤΑΡΟΥΜΕ ΠΟΥ ΕΙΜΑΣΤΕ ΕΛΛΗΝΕΣ !!!!!!Γιατί τα καταφέρνουμε πάντα...έστω και την τελευταία στιγμήΓιατί δε «μασάμε» από 400 χρόνια σκλαβιάςΓιατί για τα μάτια μιας γυναίκας κάναμε 10 χρόνια πόλεμοΓιατί όταν οι ξένοι δεν έβρισκαν λέξεις έκλεβαν τις δικές μαςΓιατί η λέξη φιλότιμο δεν υπάρχει σε καμία άλλη γλώσσαΓιατί καλή η κιθάρα και το όμποε αλλά το μπουζούκι βγάζει άλλο ήχοΓιατί το «Αι Γενέαι Πάσαι» της Μεγάλης Παρασκευής μας σηκώνει την τρίχα κάγκελοΓιατί όποια πέτρα κι αν σηκώσεις Έλληνες θα βρεις από κάτωΓιατί ερωτευόμαστε και μισούμε με πάθοςΓΙΑΤΙ ΓΟΥΣΤΑΡΟΥΜΕ ΠΟΥ ΕΙΜΑΣΤΕ ΕΛΛΗΝΕΣ !!!!!!Γιατί τις δύσκολες στιγμές τις περνάμε με φίλους χωρίς να χρειαζόμαστε ψυχίατροΓιατί ο Σωκράτης, ο Αριστοτέλης και ο Περικλής ήταν ΈλληνεςΓιατί η Μερκούρη, ο Χατζιδάκις και ο Ελύτης ήταν ΈλληνεςΓιατί η συνταγή «αλά ελληνικά» είναι η πιο πετυχημένηΓιατί η τρέλα δεν πάει στα βουνά πάει στις παραλίες!Γιατί οι καλοκαιρινές διακοπές είναι κοντά και πού να τρέχουμε τώρα!Γιατί όταν οι άλλοι ανακάλυπταν το κρέας εμείς είχαμε ήδη χοληστερίνηΓΙΑΤΙ ΓΟΥΣΤΑΡΟΥΜΕ ΠΟΥ ΕΙΜΑΣΤΕ ΕΛΛΗΝΕΣ !!!!!!Γιατί όταν εμείς φτιάχναμε τον Παρθενώνα οι άλλοι κοιμόντουσαν πάνω στα δέντραΓιατί εμείς δώσαμε τα φώτα σε όλους αυτούς που το παίζουνε ηγέτες και οδηγούν στην ειρήνη κάνοντας πολέμουςΓιατί η φέτα και το ελαιόλαδο μεταφράστηκαν σε ελληνικό ταμπεραμέντοΓιατί "Ένα γλυκό χωρίς"! Και όλοι καταλαβαίνουν πως πρόκειται για φραπέΓιατί μπορούμε να παρατήσουμε τα πάντα για έναν μεγάλο έρωτα!Γιατί στη γλώσσα μας διακρίνουμε μεταξύ έρωτα και αγάπης...ξέρουμε όμως να ζούμε με πάθος και τα δυο!ΓΙΑΤΙ ΓΟΥΣΤΑΡΟΥΜΕ ΠΟΥ ΕΙΜΑΣΤΕ ΕΛΛΗΝΕΣ !!!!!!Γιατί αλλάζουμε κινητό κάθε χρόνο, αυτοκίνητο κάθε τρία χρόνια και ερωτικό σύντροφο κάθε τρεις και λίγοΓιατί όταν οι άλλοι φορούσαν προβιές λύκων εμείς υφαίναμε αραχνοΰφαντους χιτώνεςΓιατί οι Έλληνες δεν πολεμούν σαν ήρωες αλλά οι ήρωες πολεμούν σαν Έλληνες (Winston Churchill- 1941)Γιατί δε βάζουμε κέτσαπ στο φαγητό μας. Έχει από μόνο του υπέροχη γεύσηΓιατί όταν πονάμε ξέρουμε να κλαίμε και να χορεύουμε τη ζεμπεκιά με περηφάνιαΓιατί ο Έρωτας ήταν Έλληνας Θεός. Γι αυτό ξέρουμε και να αγαπάμεΓιατί μπορεί να είμαστε οξύθυμοι αλλά ποτέ δεν κρατάμε κακία
ΓΙΑΤΙ ΓΟΥΣΤΑΡΟΥΜΕ ΠΟΥ ΕΙΜΑΣΤΕ ΕΛΛΗΝΕΣ !!!!!!Γιατί κανένας άλλος δεν χαίρεται για την καταγωγή του όσο εμείςΓιατί παρόλο που γνωρίζουμε τον κίνδυνο τολμάμεΓιατί η τρέλα στην Ελλάδα πάει με χίλια....Γι αυτό όλοι τρέχουν στο δρόμοΓιατί το 95% των αστεριών και των πλανητών έχουν ελληνική ονομασίαΓιατί δουλεύουμε για να ζούμε και δε ζούμε για να δουλεύουμεΓιατί έχουμε του κόσμου τα ελαττώματα και παρόλα αυτά είμαστε ακαταμάχητοιΓιατί η ζωή μας είναι στο «δυνατό» ενώ των ξένων στο «αθόρυβο»ΓΙΑΤΙ ΓΟΥΣΤΑΡΟΥΜΕ ΠΟΥ ΕΙΜΑΣΤΕ ΕΛΛΗΝΕΣ !!!!!!Γιατί αν η χώρα μας δεν ήταν η ομορφότερη του κόσμου, θα τη διάλεγαν για σπίτι τους οι δώδεκα θεοί του Ολύμπου;Γιατί όταν φωνάζουμε «αδελφέ» στο δρόμο, όλοι γυρνάνεΓιατί κάνουμε τις περισσότερες καταχρήσεις κι όμως ζούμε περισσότεροΓιατί ακόμα κι ο Αϊνστάιν παραδέχτηκε ότι οφείλει πολλά σε έναν ΈλληναΓιατί όταν συζητάμε για δίαιτα είμαστε πάντα στο τραπέζι και τρώμεΓιατί κάποτε «φωτίσαμε» ολόκληρο τον κόσμοΓιατί μιλάμε δυνατά και γελάμε με την καρδιά μαςΓΙΑΤΙ ΓΟΥΣΤΑΡΟΥΜΕ ΠΟΥ ΕΙΜΑΣΤΕ ΕΛΛΗΝΕΣ !!!!!!Γιατί είμαστε οι μόνοι που ξεκινάμε το μεσημέρι για καφεδάκι και καταλήγουμε να πίνουμε ούζο μέχρι πρωίαςΓιατί μπροστά στο Μετσοβόνε τύφλα να χει το ΈμενταλΓιατί με μια φλόγα καταφέραμε να ενώσουμε ολόκληρο τον κόσμοΓιατί ξέρουμε να εκφράζουμε το σ' αγαπώ με κάθε πιθανό τρόποΓιατί τα πιο απίστευτα είναι κι ελληνικάΓιατί κυκλοφορούμε στο δρόμο στις δύο το βράδυ και δε νιώθουμε ότι είμαστε σε στοιχειωμένη πόληΓιατί σουβλάκι, σουτζουκάκι και λοιπές ελαφριές γεύσεις είναι η αδυναμία μαςΓΙΑΤΙ ΓΟΥΣΤΑΡΟΥΜΕ ΠΟΥ ΕΙΜΑΣΤΕ ΕΛΛΗΝΕΣ !!!!!!Γιατί είμαστε περήφανοι για το παρελθόν μαςΓιατί δεν πάμε για ύπνο με τις κότες αλλά το ξημερώνουμε διασκεδάζονταςΓιατί ακόμη και το πιο μικρό ξωκλήσι μας λούζεται από φως. Δεν πιάνεται η ψυχή μας απ? τη σκοτίδα του βιτρώΓιατί τα λέμε έξω απ΄ τα δόντιαΓιατί ξέρουμε να «κλέβουμε» αλλά και να μην «καρφώνουμε» αυτόν που «κλέβει» στις εξετάσειςΓιατί έχουμε πάντα μια λύση- έστω και πλάγια- σε όλαΓιατί οι γονείς μας δεν ξεχνάνε ότι υπάρχουμε μόλις κλείσουμε τα δεκαοκτώΓιατί είμαστε των άκρων
ΓΙΑΤΙ ΓΟΥΣΤΑΡΟΥΜΕ ΠΟΥ ΕΙΜΑΣΤΕ ΕΛΛΗΝΕΣ !!!!!!Γιατί την κάθε δυσκολία την αντιμετωπίζουμε για χιούμορΓιατί το αντιπροσωπευτικότερο ελληνικό σύνθημα είναι: «Για την Ελλάδα, ρε γαμώτο!»Γιατί οι Ολυμπιακοί Αγώνες γεννήθηκαν εδώΓιατί όταν θέλουμε να λιαστούμε, έχουμε αμμουδιά και θάλασσα. Δεν ξεχυνόμαστε στα γρασίδια ούτε βουτάμε στα σιντριβάνιαΓιατί βλέπουμε τον ουρανό γαλάζιο κι όχι μολυβίΓιατί εδώ που ζούμε όλο το χρόνο, ο ξένος το έχει σκοπό ζωής να έρθει μία εβδομάδαΓιατί η Ελλάδα είναι η πιο φτωχή χώρα με τους πιο πλούσιους κατοίκουςΓΙΑΤΙ ΓΟΥΣΤΑΡΟΥΜΕ ΠΟΥ ΕΙΜΑΣΤΕ ΕΛΛΗΝΕΣ !!!!!!Γιατί είχαμε μάγκες προγόνουςΓιατί ξέρουμε τι θα πει κέφιΓιατί μιλάμε καλά τις ξένες γλώσσες...αλλά ποιοι μιλούν καλά τα ελληνικά;Γιατί πίνουμε και καπνίζουμε περισσότερο από όλους και ζούμε περισσότερο από όλους.Γιατί εμείς γράφουμε την Ιλιάδα, και οι ξένοι την κάνουν έργο χιλιάδες χρόνια μετά.Γιατί το τζατζίκι, το σουβλάκι, η μαγκιά και το φιλότιμο είναι ελληνικά.Γιατί μας αρέσει τα λεφτά και τα ψάρια να τα τρώμε πάντα φρέσκα.Γιατί ενώ έχουμε μικρή χώρα, έχουμε μεγάλη καρδιάΓΙΑΤΙ ΓΟΥΣΤΑΡΟΥΜΕ ΠΟΥ ΕΙΜΑΣΤΕ ΕΛΛΗΝΕΣ !!!!!!Γιατί το δικό μας μοντέλο ζωής έχει πολλέεεεεεες καμπύλες.Γιατί η μάνα μου κάθε Αύγουστο απλώνει τραχανά. Οι άλλοι τι απλώνουν?Γιατί όταν φοράμε πέδιλα, δεν τα φοράμε με κάλτσες.Γιατί το σύνθημα Ελευθερία 'η Θάνατος ήταν ελληνικό.Γιατί πληρωνόμαστε Παρασκευή και Κυριακή πρωί δεν έχουμε λεφτά ούτε για τσιγάρα.ΓΙΑΤΙ ΓΟΥΣΤΑΡΟΥΜΕ ΠΟΥ ΕΙΜΑΣΤΕ ΕΛΛΗΝΕΣ !!!!!!ΓΙΑΤΙ ΜΟΝΟ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ Ο ΣΟΥΒΛΑΤΖΗΣ ΡΩΤΑΕΙ ΚΑΤΑΜΟΥΤΡΑ: "ΤΙ ΝΑ ΣΟΥ ΒΑΛΩ ΜΕΣΑ ΚΟΠΕΛΙΑ", ΚΑΙ ΌΧΙ ΜΟΝΟ ΔΕΝ ΠΑΡΕΞΗΓΕΙΤΑΙ, ΑΛΛΑ ΤΟΥ ΛΕΕΙ ΜΕ ΘΡΑΣΟΣ "ΑΠ' ΟΛΑ ΒΑΛΕ ΜΟΥ" ΚΑΙ ΤΟΝ ΕΥΧΑΡΙΣΤΕΙ ΚΑΙ ΑΠΟ ΠΑΝΩ.
ΓΙΑΤΙ ΓΟΥΣΤΑΡΟΥΜΕ ΠΟΥ ΕΙΜΑΣΤΕ ΕΛΛΗΝΕΣ !!!!!!Γιατί κανένας άλλος δεν χαίρεται για την καταγωγή του όσο εμείςΓιατί παρόλο που γνωρίζουμε τον κίνδυνο τολμάμεΓιατί η τρέλα στην Ελλάδα πάει με χίλια....Γι αυτό όλοι τρέχουν στο δρόμοΓιατί το 95% των αστεριών και των πλανητών έχουν ελληνική ονομασίαΓιατί δουλεύουμε για να ζούμε και δε ζούμε για να δουλεύουμεΓιατί έχουμε του κόσμου τα ελαττώματα και παρόλα αυτά είμαστε ακαταμάχητοιΓιατί η ζωή μας είναι στο «δυνατό» ενώ των ξένων στο «αθόρυβο»ΓΙΑΤΙ ΓΟΥΣΤΑΡΟΥΜΕ ΠΟΥ ΕΙΜΑΣΤΕ ΕΛΛΗΝΕΣ !!!!!!Γιατί αν η χώρα μας δεν ήταν η ομορφότερη του κόσμου, θα τη διάλεγαν για σπίτι τους οι δώδεκα θεοί του Ολύμπου;Γιατί όταν φωνάζουμε «αδελφέ» στο δρόμο, όλοι γυρνάνεΓιατί κάνουμε τις περισσότερες καταχρήσεις κι όμως ζούμε περισσότεροΓιατί ακόμα κι ο Αϊνστάιν παραδέχτηκε ότι οφείλει πολλά σε έναν ΈλληναΓιατί όταν συζητάμε για δίαιτα είμαστε πάντα στο τραπέζι και τρώμεΓιατί κάποτε «φωτίσαμε» ολόκληρο τον κόσμοΓιατί μιλάμε δυνατά και γελάμε με την καρδιά μαςΓΙΑΤΙ ΓΟΥΣΤΑΡΟΥΜΕ ΠΟΥ ΕΙΜΑΣΤΕ ΕΛΛΗΝΕΣ !!!!!!Γιατί είμαστε οι μόνοι που ξεκινάμε το μεσημέρι για καφεδάκι και καταλήγουμε να πίνουμε ούζο μέχρι πρωίαςΓιατί μπροστά στο Μετσοβόνε τύφλα να χει το ΈμενταλΓιατί με μια φλόγα καταφέραμε να ενώσουμε ολόκληρο τον κόσμοΓιατί ξέρουμε να εκφράζουμε το σ' αγαπώ με κάθε πιθανό τρόποΓιατί τα πιο απίστευτα είναι κι ελληνικάΓιατί κυκλοφορούμε στο δρόμο στις δύο το βράδυ και δε νιώθουμε ότι είμαστε σε στοιχειωμένη πόληΓιατί σουβλάκι, σουτζουκάκι και λοιπές ελαφριές γεύσεις είναι η αδυναμία μαςΓΙΑΤΙ ΓΟΥΣΤΑΡΟΥΜΕ ΠΟΥ ΕΙΜΑΣΤΕ ΕΛΛΗΝΕΣ !!!!!!Γιατί είμαστε περήφανοι για το παρελθόν μαςΓιατί δεν πάμε για ύπνο με τις κότες αλλά το ξημερώνουμε διασκεδάζονταςΓιατί ακόμη και το πιο μικρό ξωκλήσι μας λούζεται από φως. Δεν πιάνεται η ψυχή μας απ? τη σκοτίδα του βιτρώΓιατί τα λέμε έξω απ΄ τα δόντιαΓιατί ξέρουμε να «κλέβουμε» αλλά και να μην «καρφώνουμε» αυτόν που «κλέβει» στις εξετάσειςΓιατί έχουμε πάντα μια λύση- έστω και πλάγια- σε όλαΓιατί οι γονείς μας δεν ξεχνάνε ότι υπάρχουμε μόλις κλείσουμε τα δεκαοκτώΓιατί είμαστε των άκρων
ΓΙΑΤΙ ΓΟΥΣΤΑΡΟΥΜΕ ΠΟΥ ΕΙΜΑΣΤΕ ΕΛΛΗΝΕΣ !!!!!!Γιατί την κάθε δυσκολία την αντιμετωπίζουμε για χιούμορΓιατί το αντιπροσωπευτικότερο ελληνικό σύνθημα είναι: «Για την Ελλάδα, ρε γαμώτο!»Γιατί οι Ολυμπιακοί Αγώνες γεννήθηκαν εδώΓιατί όταν θέλουμε να λιαστούμε, έχουμε αμμουδιά και θάλασσα. Δεν ξεχυνόμαστε στα γρασίδια ούτε βουτάμε στα σιντριβάνιαΓιατί βλέπουμε τον ουρανό γαλάζιο κι όχι μολυβίΓιατί εδώ που ζούμε όλο το χρόνο, ο ξένος το έχει σκοπό ζωής να έρθει μία εβδομάδαΓιατί η Ελλάδα είναι η πιο φτωχή χώρα με τους πιο πλούσιους κατοίκουςΓΙΑΤΙ ΓΟΥΣΤΑΡΟΥΜΕ ΠΟΥ ΕΙΜΑΣΤΕ ΕΛΛΗΝΕΣ !!!!!!Γιατί είχαμε μάγκες προγόνουςΓιατί ξέρουμε τι θα πει κέφιΓιατί μιλάμε καλά τις ξένες γλώσσες...αλλά ποιοι μιλούν καλά τα ελληνικά;Γιατί πίνουμε και καπνίζουμε περισσότερο από όλους και ζούμε περισσότερο από όλους.Γιατί εμείς γράφουμε την Ιλιάδα, και οι ξένοι την κάνουν έργο χιλιάδες χρόνια μετά.Γιατί το τζατζίκι, το σουβλάκι, η μαγκιά και το φιλότιμο είναι ελληνικά.Γιατί μας αρέσει τα λεφτά και τα ψάρια να τα τρώμε πάντα φρέσκα.Γιατί ενώ έχουμε μικρή χώρα, έχουμε μεγάλη καρδιάΓΙΑΤΙ ΓΟΥΣΤΑΡΟΥΜΕ ΠΟΥ ΕΙΜΑΣΤΕ ΕΛΛΗΝΕΣ !!!!!!Γιατί το δικό μας μοντέλο ζωής έχει πολλέεεεεεες καμπύλες.Γιατί η μάνα μου κάθε Αύγουστο απλώνει τραχανά. Οι άλλοι τι απλώνουν?Γιατί όταν φοράμε πέδιλα, δεν τα φοράμε με κάλτσες.Γιατί το σύνθημα Ελευθερία 'η Θάνατος ήταν ελληνικό.Γιατί πληρωνόμαστε Παρασκευή και Κυριακή πρωί δεν έχουμε λεφτά ούτε για τσιγάρα.ΓΙΑΤΙ ΓΟΥΣΤΑΡΟΥΜΕ ΠΟΥ ΕΙΜΑΣΤΕ ΕΛΛΗΝΕΣ !!!!!!ΓΙΑΤΙ ΜΟΝΟ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ Ο ΣΟΥΒΛΑΤΖΗΣ ΡΩΤΑΕΙ ΚΑΤΑΜΟΥΤΡΑ: "ΤΙ ΝΑ ΣΟΥ ΒΑΛΩ ΜΕΣΑ ΚΟΠΕΛΙΑ", ΚΑΙ ΌΧΙ ΜΟΝΟ ΔΕΝ ΠΑΡΕΞΗΓΕΙΤΑΙ, ΑΛΛΑ ΤΟΥ ΛΕΕΙ ΜΕ ΘΡΑΣΟΣ "ΑΠ' ΟΛΑ ΒΑΛΕ ΜΟΥ" ΚΑΙ ΤΟΝ ΕΥΧΑΡΙΣΤΕΙ ΚΑΙ ΑΠΟ ΠΑΝΩ.
Τι σημαίνει να είσαι «φτωχός»
Τι σημαίνει να είσαι «φτωχός»… Ένας πατέρας με οικονομική άνεση, θέλοντας να διδάξει στο γιο του τι σημαίνει φτώχεια, τον πήρε μαζί του για να περάσουν λίγες μέρες στο χωριό, σε μια οικογένεια που ζούσε στο βουνό. Πέρασαν τρεις μέρες και δυο νύχτες στην αγροικία. Καθώς επέστρεφαν στο σπίτι, μέσα στο αυτοκίνητο, ο πατέρας ρώτησε το γιο του: «Πώς σου φάνηκε η εμπειρία;» «Ωραία» απάντησε ο γιος με το βλέμμα καρφωμένο στο κενό. «Και τι έμαθες;» συνέχισε με επιμονή ο πατέρας. Ο γιος απάντησε: -Εμείς έχουμε έναν σκύλο, ενώ αυτοί τέσσερις. -Εμείς διαθέτουμε μια πισίνα που φτάνει μέχρι τη μέση του κήπου, ενώ αυτοί ένα ποτάμι δίχως τέλος, με κρυστάλλινο νερό, μέσα και γύρω από το οποίο υπάρχουν και άλλες ομορφιές… -Εμείς εισάγουμε φαναράκια από την Ασία για να φωτίζουμε τον κήπο μας, ενώ αυτοί φωτίζονται από τα αστέρια και το φεγγάρι… -Η αυλή μας φτάνει μέχρι το φράχτη, ενώ η δική τους μέχρι τον ορίζοντα… -Εμείς αγοράζουμε το φαγητό μας• αυτοί πάλι, σπέρνουν και θερίζουν γι αυτό… -Εμείς ακούμε CDs. Αυτοί απολαμβάνουν μια απέραντη συμφωνία από πουλιά, βατράχια, και άλλα ζώα. Και όλα αυτά διακόπτονται που και που από το ρυθμικό τραγούδι του γείτονα που εργάζεται στο χωράφι… -Εμείς μαγειρεύουμε με ηλεκτρική κουζίνα. Αυτοί ό,τι τρώνε έχει αυτή τη θεσπέσια γεύση, μια και μαγειρεύουν στα ξύλα… -Εμείς, για να προστατευθούμε, ζούμε περικυκλωμένοι από έναν τοίχο με συναγερμό. Αυτοί ζουν με τις ορθάνοιχτες πόρτες τους, προστατευμένοι από τη φιλία των γειτόνων τους… -Εμείς ζούμε «καλωδιωμένοι» με το κινητό, τον υπολογιστή, την τηλεόραση. Αυτοί, αντίθετα, «συνδέονται» με τη ζωή, τον ουρανό, τον ήλιο, το νερό, το πράσινο του βουνού, τα ζώα τους, τους καρπούς της γης τους, την οικογένειά τους. Ο πατέρας έμεινε έκθαμβος από τις απαντήσεις του γιου του… Και ο γιος ολοκλήρωσε με τη φράση: «Σ’ευχαριστώ, μπαμπά, που μας δίδαξες πόσο φτωχοί είμαστε…»
καπως ετσι αποδυκνειεται οτι δεν υπαρχουν "βρωμικες λεξεις " αλλα βρωμικα μυαλα.
Η δασκάλα της Α' δημοτικού έχει πρόβλημα με τον Τοτό που όλο βρίζει και δε δίνει την παραμικρή σημασία στο μάθημα.. 'Ποιο είναι το πρόβλημά σου?', τον ρωτάει εξαγριωμένη. 'Είμαι πολύ έξυπνος για να είμαι στην πρώτη τάξη'. Απαντά ο Τοτός με ύφος. 'Η αδερφή μου είναι στην τρίτη τάξη και είμαι πολύ εξυπνότερος από αυτήν. Πιστεύω πως πρέπει να πάω τουλάχιστον στην τρίτη κι εγώ'. Η δασκάλα τον πάει στον διευθυντή, ο οποίος συμφωνεί να του κάνουν διάφορα tests γνώσεων κι εξυπνάδας κι αν απαντήσει σωστά, να τον βάλουν στη τρίτη τάξη. 'Πόσο κάνει 3x13?', ρωτά ο διευθυντής. 'Τριάντα εννέα'. 'Ποια είναι η πρωτεύουσα της Φιλανδίας?' 'Το Ελσίνκι'.. 'Πότε γιορτάζουμε το έπος της Αλβανίας?' 'Την 28η Οκτωβρίου'. Σε όλες τις ερωτήσεις του διευθυντή, ο Τοτός απαντά σωστά. Όμως, μετά αρχίζει να ρωτά η δασκάλα, η οποία τον έχει άχτι και θέλει να αποδείξει πόσο αθυρόστομος είναι. 'Τι είναι αυτά που η αγελάδα έχει 4 κι εγώ 2?', ρωτάει πονηρά η δασκάλα. 'Τα πόδια', απαντά ήρεμα ο Τοτός. 'Τι είναι αυτό που έχεις μέσα στο παντελόνι σου, ενώ εγώ δεν έχω?' 'Τσέπες'. 'Τι είναι μαλλιαρό, οβάλ, γλυκό και μέσα υγρό?' 'Η καρύδα'. 'Τι μπαίνει μέσα σκληρό και ροζ και βγαίνει μαλακό και βρεγμένο?' Ο διευθυντής ανοίγει διάπλατα τα μάτια του, αλλά πριν προλάβει να μιλήσει ο Τοτός λέει με αυτοπεποίθηση: 'Η τσίχλα'. 'Τι κάνει ο άντρας όρθιος, η γυναίκα καθιστή και το σκυλί στα τρία πόδια του?', ρωτά ακόμη πιο έντονα η δασκάλα. 'Χειραψία'. Η δασκάλα τα έχει πάρει στο κρανίο! Αποφασίζει λοιπόν να χτυπήσει πιο δυνατά: 'Χώνεις τα παλούκια μέσα μου. Με πιέζεις, με καρφώνεις κι εγώ ανεβαίνω. Δεν προλαβαίνεις να τελειώσεις κι εγώ βρέχομαι. Τι είμαι?' Τα μάτια του διευθυντή ανοίγουν τρομαγμένα, αλλά πάλι πριν προλάβει να πει κάτι, ακούει τον Τοτό να απαντά: 'Η σκηνή!', απαντά με σιγουριά ο Τοτός. 'Βάζεις το δάχτυλο μέσα μου! Με παίζεις νευρικά! Ο σωστός άντρας αυτό κάνει πρώτα. Τι είμαι?' Ο διευθυντής πλέον άναυδος κοιτάζει σα χαμένος! 'Η βέρα!', λέει θριαμβευτικά ο Τοτός. 'Είμαι σε διάφορα μεγάθη. Όταν δεν είμαι καλά, στάζω. Όταν με πιάνεις και με αναταράζεις, ανακουφίζομαι..... Τι είμαι?' 'Η μύτη'. 'Είμαι σα σκληρό δοκάρι με σουβλερή άκρη. καρφώνομαι με δύναμη τρέμοντας... Τι είμαι?' 'Το βέλος!'. 'Αρχίζω από 'μ' και τελειώνω σε 'ι'. Όταν με δοκιμάσεις λιγώνεσαι. Τι είμαι?' 'Το μέλι φυσικά!' Ο διευθυντής φωνάζει: 'Φτάνει πια! Ποια τρίτη τάξη? Στείλε το κωλόπαιδο κατευθείαν στο πανεπιστήμιο! Εγώ από μέσα μου απάντησα λάθος σε όλες τις ερωτήσεις...!!!'
ποσο κοροιδο ειμαι ?
ποσο κοροιδο ειμαι ?Είμαι κορόιδο γιατί. δέχομαι να πληρώνω το μικρό μπουκάλι νερό 50 λεπτά αντι για 17 λεπτα (τόσο κάνει και το μισό λίτρο βενζίνη) ενώ αγοράζεται 5 λεπτά (περίπου 1000% αισχροκέρδεια). Από 50 δρχ (17 λεπτά) αυξήθηκε στις 170 δραχμές (50 λεπτά) με την αλλαγή του νομίσματος από δραχμή σε ευρώ, ελεω Κωστα Σημιτη και με την ανοχη τοτε των ΝΔ, ΚΚΕ, ΣΥΝΑΣΠΙΣΜΟΥ.Είμαι κορόιδο γιατί. ενώ οι χώροι άθλησης θα έπρεπε να μου παρέχονται δωρεάν από το δήμο, δέχομαι να πληρώνω από 6-12 ευρώ για να παίξω μία ώρα ποδόσφαιρο (από 80 έως 120 ευρώ ανά ώρα) στα περίφημα 5Χ5. Τουλάχιστον τα 5Χ5 έχουν κάνει πλούσιους και τους φυσιοθεραπευτές καθώς οι μισοί και πλέον πελάτες τους προέρχονται από εκεί (διαστρέμματα, ρήξη χιαστού, κάκωση μηνίσκου κλπ, εξαιτίας της ακαταλληλότητα ς του χλοοτάπητα). Είμαι κορόιδο γιατί. δέχομαι να πληρώνω τον καφέ 4,5 ευρώ ενώ το κόστος του δεν υπερβαίνει τα 20 λεπτά (αισχροκέρδεια μέχρι και 2000 %). Κόβεται περίπου μία απόδειξη ανά τρεις καφέδες και σχεδόν πάντα οι υπάλληλοι κακοπληρώνονται και είναι ανασφάλιστοι. Είμαι κορόιδο γιατί. δέχομαι να πληρώνω το ποτό 6-8 ευρώ και βάλε, όσο περίπου κάνει το μπουκάλι στη χονδρική (1 μπουκάλι = 10-12 ποτά, αισχροκέρδεια από 500 % και πάνω). Και φυσικά πολύ συχνά τα ποτά είναι μπόμπες, σχεδόν ποτέ δεν κόβονται αποδείξεις και σχεδόν πάντα οι υπάλληλοι κακοπληρώνονται και είναι ανασφάλιστοι. Σε όλη την Ευρώπη η μπύρα κοστίζει 1,5 και το ποτό 3-4. Εδώ η μπύρα κοστίζει 5-6 ευρώ και η μπόμπα 7-8.Είμαι κορόιδο γιατί. δικαιούμαι δωρεάν παιδεία αλλά μετά το σχολείο αν δεν πάω στο φροντιστήριο δεν έχω ελπίδα να περάσω στο πανεπιστήμιο. Κοινώς, είμαι όλη την ημέρα στις αίθουσες για να μου διδάξουν αυτά που θα 'πρεπε να μου διδάσκουν σε μισή μέρα. Φυσικά με το αζημίωτο. Ειμαι κοροιδο γιατί. δέχομαι να πληρώνω διόδια για δρόμους που ευθύνονται για 2.000 νεκρους καθε χρονο και 200.000 τραυματιες. Η ΠΑΘΕ ξεκινησε το 1984 και θα τελειωσει ισως το 2.014...! Είμαι κορόιδο γιατί. δέχομαι να πληρώνω τους φόρους μου κανονικά ενώ οι εχοντες και κατεχοντες πληρωνουν ελαχιστα. Μάλιστα μας έχουν πείσει ότι αυτός που φοροδιαφεύγει (δεν κόβει αποδείξεις, δεν πληρώνει φόρους με διάφορα λογιστικά κόλπα, κ.ο.κ.) είναι μάγκας, καθιστώντας μας συνένοχους σε μια πρακτική που ωφελεί μόνο τους πολύ πλουσιους. Είμαι κορόιδο γιατί. δέχομαι να με βομβαρδίζουν με παραπλανητικά γκάλοπ του τύπου: Ποιον θεωρείτε καταλληλότερο πρωθυπουργό ?...Δηλαδή αν μας ρωτούσαν "Ποιον θεωρείτε καταλληλότερο πρωθυπουργό τον Χίτλερ ή τον Σταλιν, τα αποτελέσματα θα έδειχναν ότι οι μισοί Έλληνες είναι ναζιστές και οι άλλοι μισοί σταλινικοι ? Είμαι κορόιδο γιατί. δέχομαι την πλύση εγκεφάλου από διάφορους βαλτούς (όπως Τράγκας,Πρετεντέρης,Χατζηνικολάου,Ευαγγελατος,Τριανταφυλλοπουλος,Παπαδακης,Αυτιας κλπ οι οποίοι δήθεν παίρνουν το μέρος του κόσμου αλλά τελικά με τον έναν ή τον άλλο τρόπο υπονομεύουν πάντα κάθε συλλογική κίνηση αντίδρασης (οι διαδηλωτές που κλείνουν τους δρόμους και ταλαιπωρούν τον κόσμο, οι σκουπιδιάρηδες που παίζουν με την υγεία μας, οι υπάλληλοι της ΔΕΗ που θέτουν σε κίνδυνο τις ζωές μας, κ.ο.κ.) και οι οποίοι τελικα σε όλα τα σκάνδαλα που γίνονται τόσα χρόνια είναι οι πρώτοι που νιπτουν τας χειρας τους... Αυτή είναι η δουλειά τους απο την οποια πληρωνονται 60.000 ευρω μηνιαιως εκαστος,και πινουν εις υγεια των κοροιδων ! Είμαι κορόιδο γιατί. ενώ τόσα χρόνια το πρόβλημα με τα βιβλία του δημοτικού είναι ότι έχουν αντικατασταθεί με κακογραμμένα χαμηλότερου επιπέδου βιβλία, με παραπλανούσαν τόσο καιρό προκαλώντας σάλο με το βιβλίο ιστορίας της 6ης δημοτικού για να συγκαλύψουν την οργανωμένη υποβάθμιση της πρωτοβάθμιας εκπαίδευσης. Είμαι κορόιδο γιατί. στο σκάνδαλο Ζαχόπουλου (όπου το σκάνδαλο ήταν ότι ο εκλεκτός του πρωθυπουργού και της γυναίκας του ήταν διεφθαρμένος) με έπεισαν ότι το σκάνδαλο ήταν τι ανωμαλία έκρυβε το περιβόητο DVD. Είμαι κορόιδο γιατί. στο σκάνδαλο με τις παράνομες απαλλαγές με έπεισαν ότι η προστασία προσωπικών δεδομένων είναι αυτή που έβαλε την υπόθεση στο αρχείο (για να μην αποκαλυφθούν τα ονόματα των γιων βουλευτών, υπουργών, εφοπλιστών, βιομηχάνων,δικαστικων και λοιπών φραγκάτων που με ταρίφα περίπου 20.000 ευρώ εξαγόρασαν τη στρατιωτική τους θητεία). Κι εμείς τα κορόιδα στέλνουμε τα παιδιά μας στα σύνορα να ταλαιπωρούνται και να τινάζουν τα μυαλά τους στον αέρα {4 αυτοκτονιες απο 1.1.09}για να προστατέψουμε τελικά τα συμφέροντα των μιζαδορων γαλαζιων υπουργων των αγορων οπλικων συστηματων.Τον περασμενο μηνα πληρωσαμε 6.500.000.000 ευρω για την <νεα αγορα του αιωνα> εν μεσω κρισης και λιγο πριν την χρεοκοπια μας σαν κρατος.Και το ΠΑΣΟΚ, το ΚΚΕ κι ο ΣΥΝΑΣΠΙΣΜΟΣ μουγκα...Είμαι κορόιδο γιατί. δίνω εξετάσεις στο Γυμνάσιο για να πάω στο Λύκειο (φροντιστήρια), στο Λύκειο για να περάσω στο Πανεπιστήμιο (εκεί να δεις φροντιστήρια), στο Πανεπιστήμιο για να πάρω πτυχίο (μέχρι πρότινος δωρεάν, με τον νόμο πλαίσιο θα τα σκάμε χοντρά), μετά δίνω εξετάσεις στον ΑΣΕΠ για να διοριστώ (άντε πάλι φροντιστήριο). Κοινώς προσπαθώ συνέχεια να αποδείξω στους δασκάλους μου κατά πόσον ηλιθιοι ειναι ! Είμαι κορόιδο γιατί. με έχουν πείσει ότι οι αιώνιοι φοιτητές επιβαρύνουν τα πανεπιστήμια ενώ στην πραγματικότητα αυτοί χάνουν όλα τους τα προνόμια μετά από 6 χρόνια φοίτησης (δηλαδή δωρεάν σίτιση, στέγαση, συγγράμματα και πάσο). Είμαι κορόιδο γιατί. οι γαλαζιοι και οι πρασινοι που με κυβερνούν 35 χρονια, όχι μόνο υποβαθμίζουν συστηματικά το επίπεδο της παιδείας μου (ξεκινώντας με το Πασοκικο νόμο Αρσένη, συνεχίζοντας με τα απαράδεκτα βιβλία του δημοτικού και ολοκληρώνοντας το σχέδιο με την αναθεώρηση του Άρθρου 16) αλλά με έχουν πείσει κιόλας ότι όλα αυτά γίνονται για την αναβάθμιση της παιδείας. Η αλήθεια είναι ότι όλα αυτά γίνονται για την υποβάθμιση της παιδείας και τη δημιουργία μιας άβουλης μάζας που ξέρει μόνο να αποστηθίζει και δεν προλαβαίνει να σκεφτεί. Όλα αυτά γίνονται για την επικρατηση των ιδιωτικών συμφερόντων στην παιδεία. Είμαι κορόιδο γιατί. με έχουν πείσει, μέσα από χρόνια προπαγάνδα, ότι ο συνδικαλισμός είναι κακό πράγμα και ότι οι συνδικαλιστές είναι όλοι διεφθαρμένοι και αναξιόπιστοι. Οχι οτι δεν ειναι πολλοι απο αυτους...Λογικό πάντως να μας παρουσιάζουν έτσι τα πράγματα αφού κανένα αφεντικό δε θέλει να βλέπει ενωμένους τους υπαλλήλους του γιατί αν του ζητήσουν τα αυτονόητα (δηλαδή ασφάλιση, επιδόματα, 8ωρο, υπερωρίες) δε θα μπορέσει να κτίσει την αυθαίρετη βίλα του ούτε να πάρει το κότερο που έχει βάλει στο μάτι. Είμαι κορόιδο γιατί. δέχομαι να πληρώνω πανάκριβα το Ίντερνετ τη στιγμή που εδώ και χρόνια σε όλη την Ευρώπη (ακόμη και σε χώρες του πρώην ανατολικού μπλοκ) το Ίντερνετ είναι δωρεάν για όλους και χρεώνονται μόνο οι συνδέσεις πολύ υψηλών ταχυτήτων. Είμαι κορόιδο γιατί. με έχουν πείσει ότι υπάρχει συναίνεση του κόσμου για την παρούσα κατάσταση. Κανείς δε μου λέει ότι γίνονται τουλάχιστον τρεις με τέσσερις διαδηλώσεις την εβδομάδα στο κέντρο της Αθήνας και όταν γίνονται απεργίες κανείς σχεδόν δεν αναφέρει τις διεκδικήσεις των απεργών παρά μόνο την ταλαιπωρία που θα προκαλέσει η απεργία. Η αποσιώπηση των διαδηλώσεων και η συγκάλυψη των αιτημάτων των απεργών αποκαλύπτει τον ρόλο ΟΛΩΝ των ΜΜΕ στο πολιτικό παιχνίδι και το μερίδιο της ευθύνης τους για τα προβλήματα του κόσμου σε αυτό τον τόπο. Είμαι κορόιδο γιατί.δέχομαι αδιαμαρτύρητα να αισχροκερδούν οι βενζινοπώλες και το κράτος εις βάρος μου. Τον Ιουλιο του 2008 που το βαρελι πετρελαιου ειχε 147 δολ. η Ευρωπαϊκή Ένωση ρύθμιζε το ευρώ ώστε να μην επηρεάζεται από την κρίση και η τιμή του πετρελαίου στα ευρωπαϊκά κράτη-μέλη παρέμενε σταθερή. Μόνο στην Ελλάδα αυξανόταν η τιμή του ενώ συνεχίζουμε να πληρώνουμε χρυσάφι το πετρέλαιο ακόμα και τώρα που η τιμή του βαρελιού έχει πέσει στα 40 δολ. (κι εμείς εξακολουθούμε να πληρώνουμε τη βενζίνη 0,85 ευρώ το λίτρο αντι για 0,60 ). Είμαι κορόιδο γιατί. όταν καιγόταν όλη η Ελλάδα {2.500.000 στρ.} από τους συνήθεις θερινούς εμπρησμούς των καταπατητών δασικών εκτάσεων με έπεισαν ότι τις φωτιές τις έβαλαν κάποιοι άρρωστοι πυρομανείς, κάποιος ασύμμετρος εχθρός, μέχρι και οι γνωστοί-άγνωστοι των Εξαρχείων.. Ούτε ένα χρόνο μετά γίνεται καταπάτηση των καμένων εκτάσεων τόσο στην Πελοπόννησο όσο και στην Πάρνηθα από αυτούς που όλοι υποψιαζόμασταν ότι κρύβονται πίσω από τους εμπρησμούς. (Τουριστικές εγκαταστάσεις στην Πελοπόννησο, το εξ αρχής παράνομο καζίνο στην Πάρνηθα επεκτείνεται, βίλες κτίζονται στην Πάρνηθα στη μέση του δάσους). Οι επιτροπές κατοίκων για την προστασία της Πάρνηθας που ανέβηκαν να διανυκτερεύσου ν για να εμποδίσουν τις εργασίες σε εργοτάξια που χτίζουν βίλες σε προστατευμένες περιοχές βρήκαν απέναντί τους κλούβες των ΜΑΤ... Ποιος να 'στειλε άραγε τα ΜΑΤ; Ο άρρωστος πυρομανής, η ασύμμετρη απειλή, ή κάποιος μπαχαλάκιας των Εξαρχείων; Εγώ αν και κορόιδο θα υποθέσω ότι τους έστειλε ο ιδιοκτήτης της βίλας. Είμαι κορόιδο γιατί. νομίζω ότι αυτοί που μετακινούνται με ελικόπτερα,με ιδιωτικά τζετ,και με σκαφη {Βουλγαρακης,Μπακογιαννη,Καραμαν Αλης,Λιαπης,κλπ} νοιάζονται για την κατάσταση που επικρατεί στους ελληνικούς δρόμους... Είμαι κορόιδο γιατί. νομίζω ότι αυτοί που στέλνουν τα δικά τους παιδιά στα ιδιωτικά νοιάζονται για την κατάντια των δημόσιων σχολείων. Είμαι κορόιδο γιατί. πιστεύω ότι θα τιμωρηθούν οι ένοχοι για τα ολιγοπώλια (καρτέλ) που μαστίζουν την οικονομία μας και πλήττουν κυρίως τα φτωχότερα στρώματα της κοινωνίας. Καρτέλ στο γάλα, καρτέλ στη βενζίνη, καρτέλ στα φρούτα, καρτέλ παντού. Τα αρχικά πρόστιμα μειώνονται συνήθως, οι τιμές παραμένουν υψηλές, ενώ στην πράξη δεν επιστρέφονται στους καταναλωτές τα χρήματα που έχουν χάσει (π.χ. με μια παρατεταμένη μείωση της τιμής του προϊόντος ώστε να αντισταθμιστούν οι απώλειες που προκλήθηκαν).Και ο καταλογος ειναι ατελειωτος.............................................................................
μηπως ειμαι κοροιδο επειδη ΜΟΥ ΑΞΙΖΕΙ ?.
KAPOIA APO TA GREEK GOLDEN BOYS
--------------------------------------------------------------------------------
ΕΘΝΙΚΗ ΤΡΑΠΕΖΑ
Τ. ΑΡΑΠΟΓΛΟΥ ΠΡΟΕΔΡΟΣ & Δ/ΝΩΝ ΣΥΜΒΟΥΛΟΣ
607.835 ευρώ ετησίως ή 50.562 ευρώ μηνιαίως ή 2.350 τη μέρα ή 293 ευρώ την ώρα, δηλαδή, 100.000 δρχ ΤΗΝ ΩΡΑ!!!! (τακτικές αποδοχές και bonus ΔΕΝ συμπεριλαμβάνονται πρόσθετες αμοιβές καθώς και η προνομιακή απόκτηση μετοχών της Εθνικής αξίας εκατομμυρίων ευρώ)
ΕΘΝΙΚΗ ΑΣΦΑΛΙΣΤΙΚΗ
Δ. ΠΑΛΑΙΟΛΟΓΟΣ ΔΙΕΥΘΥΝΩΝ ΣΥΜΒΟΥΛΟΣ
300.000 ευρώ ετησίως ή 25.000 ευρώ το μήνα ή 1.157 ευρώ τη μέρα ή 145 ευρώ την ώρα δηλαδή, 50.000 δρχ ΤΗΝ ΩΡΑ!
Σ. ΛΕΥΤΕΡΙΩΤΗΣ ΓΕΝΙΚΟΣ ΔΙΕΥΘΥΝΤΗΣ
210.000 ευρώ ετησίως ή 17.500 ευρώ το μήνα ή 810 ευρώ τη μέρα ή 101 ευρώ την ώρα, δηλαδή, 34.500 δρχ ΤΗΝ ΩΡΑ!
Τ. ΠΑΓΩΝΗΣ ΓΕΝΙΚΟΣ ΔΙΕΥΘΥΝΤΗΣ
210.000 ευρώ ετησίως ή 17.500 ευρώ το μήνα ή 810 ευρώ τη μέρα ή 101 ευρώ την ώρα, δηλαδή, 34.500 δρχ ΤΗΝ ΩΡΑ!
Α. ΑΝΔΡΕΟΠΟΥΛΟΣ ΑΝΑΠΛ. ΓΕΝΙΚΟΣ ΔΙΕΥΘΥΝΤΗΣ
180.000 ευρώ ετησίως ή 15.000 ευρώ το μήνα ή 695 ευρώ τη μέρα ή 87 ευρώ την ώρα, δηλαδή, 30.000 δρχ περίπου την ΩΡΑ!
Ι. ΒΑΣΙΛΑΚΟΣ ΑΝΑΠΛ. ΓΕΝΙΚΟΣ ΔΙΕΥΘΥΝΤΗΣ
180.000 ευρώ ετησίως ή 15.000 ευρώ το μήνα ή 695 ευρώ τη μέρα ή 87 ευρώ την ώρα, δηλαδή, 30.000 δρχ περίπου την ΩΡΑ!
ΣΥΝΟΛΟ: 1.080.000 ΕΥΡΩ
ΕΛΛΗΝΙΚΑ ΠΕΤΡΕΛΑΙΑ
κ. Ι. ΚΩΣΤΟΠΟΥΛΟΣ ΔΙΕΥΘΥΝΩΝ ΣΥΜΒΟΥΛΟΣ
270.000 ευρώ ετήσιος μισθός ή 22.500 ευρώ το μήνα ή 1.042 ευρώ τη μέρα ή 130 ευρώ την ώρα, δηλαδή 44.383 δρχ ΤΗΝ ΩΡΑ! (χωρίς να περιλαμβάνονται επιπλέον αποδοχές αποζημιώσεις, συμμετοχές σε ΔΣ, bonus, κ.α.)
κ. Ε. ΧΡΙΣΤΟΔΟΥΛΟΥ ΠΡΟΕΔΡΟΣ
200.000 ευρώ ετήσιος μισθός ή 17.000 ευρώ το μήνα ή 772 ευρώ τη μέρα ή 97 ευρώ την ώρα, δηλαδή, 33.000 δρχ ΤΗΝ ΩΡΑ! (χωρίς να περιλαμβάνονται επιπλέον αποδοχές αποζημιώσεις, συμμετοχές σε ΔΣ, bonus, κ.α.)
ΟΠΑΠ ΑΕ
κ. Χ.ΧΑΤΖΗΕΜΜΑΝΟΥΗΛ ΠΡΟΕΔΡΟΣ & ΔΙΕΥΘΥΝΩΝ ΣΥΜΒΟΥΛΟΣ
Περίπου 500.000 ευρώ ετησίως, δηλαδή, 41.666 ευρώ μηνιαίως, 1.923 ευρώ ημερησίως και 240,30 ευρώ την ώρα, δηλαδή, 82.000 δρχ ΤΗΝ ΩΡΑ!
κα. Β. ΠΑΠΑΘΑΝΑΣΟΠΟΥΛΟΥ 182.000 + bonus έως 165.000 ευρώ
κ. Σ. ΑΛΙΦΙΕΡΑΚΗΣ 182.000 + bonus έως 165.000 ευρώ
κ. Γ. ΤΖΙΑΜΠΙΡΗΣ (QUALITY BUSINESS SOLUTIONS) 425.000 ευρώ
κ. Δ. ΠΑΝΑΓΕΑΣ 120.000 + ασφαλ. εισφορές
κ. Ν. ΤΟΜΑΡΑΣ ΝΟΜΙΚΟΣ ΣΥΜΒΟΥΛΟΣ που αποχώρησε οικιοθελώς και έλαβε : Εφάπαξ 1.500.000 ευρώ
ΔΕΗ
Τ. ΑΘΑΝΑΣΟΠΟΥΛΟΣ ΠΡΟΕΔΡΟΣ & Δ/ΝΩΝ ΣΥΜΒΟΥΛΟΣ
300.000 ευρώ ετησίως ή 25.000 ευρώ το μήνα ή 1.157 ευρώ τη μέρα ή 145 ευρώ την ώρα δηλαδή, 50.000 δρχ ΤΗΝ ΩΡΑ!
μηπως ειμαι κοροιδο επειδη ΜΟΥ ΑΞΙΖΕΙ ?.
KAPOIA APO TA GREEK GOLDEN BOYS
--------------------------------------------------------------------------------
ΕΘΝΙΚΗ ΤΡΑΠΕΖΑ
Τ. ΑΡΑΠΟΓΛΟΥ ΠΡΟΕΔΡΟΣ & Δ/ΝΩΝ ΣΥΜΒΟΥΛΟΣ
607.835 ευρώ ετησίως ή 50.562 ευρώ μηνιαίως ή 2.350 τη μέρα ή 293 ευρώ την ώρα, δηλαδή, 100.000 δρχ ΤΗΝ ΩΡΑ!!!! (τακτικές αποδοχές και bonus ΔΕΝ συμπεριλαμβάνονται πρόσθετες αμοιβές καθώς και η προνομιακή απόκτηση μετοχών της Εθνικής αξίας εκατομμυρίων ευρώ)
ΕΘΝΙΚΗ ΑΣΦΑΛΙΣΤΙΚΗ
Δ. ΠΑΛΑΙΟΛΟΓΟΣ ΔΙΕΥΘΥΝΩΝ ΣΥΜΒΟΥΛΟΣ
300.000 ευρώ ετησίως ή 25.000 ευρώ το μήνα ή 1.157 ευρώ τη μέρα ή 145 ευρώ την ώρα δηλαδή, 50.000 δρχ ΤΗΝ ΩΡΑ!
Σ. ΛΕΥΤΕΡΙΩΤΗΣ ΓΕΝΙΚΟΣ ΔΙΕΥΘΥΝΤΗΣ
210.000 ευρώ ετησίως ή 17.500 ευρώ το μήνα ή 810 ευρώ τη μέρα ή 101 ευρώ την ώρα, δηλαδή, 34.500 δρχ ΤΗΝ ΩΡΑ!
Τ. ΠΑΓΩΝΗΣ ΓΕΝΙΚΟΣ ΔΙΕΥΘΥΝΤΗΣ
210.000 ευρώ ετησίως ή 17.500 ευρώ το μήνα ή 810 ευρώ τη μέρα ή 101 ευρώ την ώρα, δηλαδή, 34.500 δρχ ΤΗΝ ΩΡΑ!
Α. ΑΝΔΡΕΟΠΟΥΛΟΣ ΑΝΑΠΛ. ΓΕΝΙΚΟΣ ΔΙΕΥΘΥΝΤΗΣ
180.000 ευρώ ετησίως ή 15.000 ευρώ το μήνα ή 695 ευρώ τη μέρα ή 87 ευρώ την ώρα, δηλαδή, 30.000 δρχ περίπου την ΩΡΑ!
Ι. ΒΑΣΙΛΑΚΟΣ ΑΝΑΠΛ. ΓΕΝΙΚΟΣ ΔΙΕΥΘΥΝΤΗΣ
180.000 ευρώ ετησίως ή 15.000 ευρώ το μήνα ή 695 ευρώ τη μέρα ή 87 ευρώ την ώρα, δηλαδή, 30.000 δρχ περίπου την ΩΡΑ!
ΣΥΝΟΛΟ: 1.080.000 ΕΥΡΩ
ΕΛΛΗΝΙΚΑ ΠΕΤΡΕΛΑΙΑ
κ. Ι. ΚΩΣΤΟΠΟΥΛΟΣ ΔΙΕΥΘΥΝΩΝ ΣΥΜΒΟΥΛΟΣ
270.000 ευρώ ετήσιος μισθός ή 22.500 ευρώ το μήνα ή 1.042 ευρώ τη μέρα ή 130 ευρώ την ώρα, δηλαδή 44.383 δρχ ΤΗΝ ΩΡΑ! (χωρίς να περιλαμβάνονται επιπλέον αποδοχές αποζημιώσεις, συμμετοχές σε ΔΣ, bonus, κ.α.)
κ. Ε. ΧΡΙΣΤΟΔΟΥΛΟΥ ΠΡΟΕΔΡΟΣ
200.000 ευρώ ετήσιος μισθός ή 17.000 ευρώ το μήνα ή 772 ευρώ τη μέρα ή 97 ευρώ την ώρα, δηλαδή, 33.000 δρχ ΤΗΝ ΩΡΑ! (χωρίς να περιλαμβάνονται επιπλέον αποδοχές αποζημιώσεις, συμμετοχές σε ΔΣ, bonus, κ.α.)
ΟΠΑΠ ΑΕ
κ. Χ.ΧΑΤΖΗΕΜΜΑΝΟΥΗΛ ΠΡΟΕΔΡΟΣ & ΔΙΕΥΘΥΝΩΝ ΣΥΜΒΟΥΛΟΣ
Περίπου 500.000 ευρώ ετησίως, δηλαδή, 41.666 ευρώ μηνιαίως, 1.923 ευρώ ημερησίως και 240,30 ευρώ την ώρα, δηλαδή, 82.000 δρχ ΤΗΝ ΩΡΑ!
κα. Β. ΠΑΠΑΘΑΝΑΣΟΠΟΥΛΟΥ 182.000 + bonus έως 165.000 ευρώ
κ. Σ. ΑΛΙΦΙΕΡΑΚΗΣ 182.000 + bonus έως 165.000 ευρώ
κ. Γ. ΤΖΙΑΜΠΙΡΗΣ (QUALITY BUSINESS SOLUTIONS) 425.000 ευρώ
κ. Δ. ΠΑΝΑΓΕΑΣ 120.000 + ασφαλ. εισφορές
κ. Ν. ΤΟΜΑΡΑΣ ΝΟΜΙΚΟΣ ΣΥΜΒΟΥΛΟΣ που αποχώρησε οικιοθελώς και έλαβε : Εφάπαξ 1.500.000 ευρώ
ΔΕΗ
Τ. ΑΘΑΝΑΣΟΠΟΥΛΟΣ ΠΡΟΕΔΡΟΣ & Δ/ΝΩΝ ΣΥΜΒΟΥΛΟΣ
300.000 ευρώ ετησίως ή 25.000 ευρώ το μήνα ή 1.157 ευρώ τη μέρα ή 145 ευρώ την ώρα δηλαδή, 50.000 δρχ ΤΗΝ ΩΡΑ!
Εγγραφή σε:
Σχόλια (Atom)